ایمان قنبری

هدف: این مطالعه با هدف تعیین اثر 12 هفته تمرین HIIT بر بیان ژن GLUT4 در عضله دوقلو، گلوکز و مقاومت انسولین در رت های دیابتی نوع 2 انجام گرفت. روش کار: جامعه آماری را همه رت های نر ویستار انستیتو پاستور ایران تشکیل می دهند که از بین آنها 14 رت 10 هفته ای در دامنه وزن 20 ± 220 گرم انتخاب شدند و توسط تزریق درون صفاقی نیکوتین آمید + STZ دیابتی نوع 2 شدند. سپس به شیوه تصادفی به گروه های HIIT (12 هفته، 5 جلسه در هفته، 7 = n) و کنترل (7 = n) تقسیم شدند. سطوح ناشتایی گلوکز، انسولین، مقاومت انسولین و بیان ژن GLUT4 در عضله دوقلو دو گروه بعد از آخرین جلسه تمرینی اندازه گیری و توسط آزمون تی مستقل بین دو گروه مقایسه شدند. نتایج: تمرین HIIT به کاهش معنی دار گلوکز ناشتا و افزایش بیان GLUT4 در عضله دوقلو در مقایسه با گروه کنترل منجر شد. در مقایسه با گروه کنترل، شاخص مقاومت انسولین تغییر معنی داری پیدا نکرد. نتیجه گیری: اجرای تمرینات HIIT مستقل از مقاومت انسولین، سطوح گلوکز رت های دیابتی نوع 2 را بواسطه افزایش بیان GLUT4 در عضلات اسکلتی متاثر می کند. با این وجود، اجرای مطالعات بیشتر با هدف شناخت دیگر مکانیسم های عهده دار هموستاز گلوکز پیشنهاد می شود.

زمینه و هدف: آدیپوکاین های لپتین و آدیپونکتین، که نقش مهمی در تنظیم التهاب و متابولیسم دارند، متاثر از افزایش وزن و کمبود ویتامین D می باشند. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرین تناوبی شدید و دوز بالای مصرف ویتامین D برسطوح آدیپونکتین و لپتین در زنان اضافه وزنی با سطوح پایین ویتامین D است. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی 26 زن دارای اضافه وزنی و کمبود ویتامین D، پس از انتخاب به روش نمونه گیری دردسترس، بطور تصادفی به گروه های کنترل، تمرین+ ویتامین D تقسیم شدند. تمرینات دویدن تناوبی شدید شامل دویدن سرعتی یک دقیقه ای با شدت 80-90٪ ضربان قلب حداکثر در 6 تا 12 تکرار، همراه با استراحت یک دقیقه ای فعال با شدت 50% ضربان قلب حداکثر بود. ویتامین D با دوز 50000 واحد هفتگی مصرف می شد. آنالیز داده ها با استفاده از آزمون آنکوا یک راهه انجام شد(05/0≥p). نتایج: یافته ها نشان داد که تمرین دویدن تناوبی شدید و مصرف ویتامین D منجر به تفاوت معنادار در سطوح لپتین، آدیپونکتین و 25-هیدروکسی ویتامین D در گروه تجربی شد. هم چنین بین سطح 25-هیدروکسی ویتامین D با شاخص توده بدنی و سطوح لپتین ارتباط معنادار و معکوس و هم چنین با سطوح آدیپونکتین ارتیاط معنادار و مستقیم در وضعیت پایه وجود داشت. نتیجه گیری: انجام تمرین دویدن تناوبی شدید و دوز بالای مصرف ویتامین D می تواند به افزایش سلامتی از طریق تعدیل آدیپوکاین لپتین و آدیپونکتین در شرایط اضافه وزنی همراه با نقص ویتامین D در زنان جوان غیرفعال شود.

خواب یکی از نیازهای اساسی بشر بوده که به واسطه دو فرآیند هموستاتیک و شبانه روزی تنظیم می شود. هدف از پژوهش حاضر تاثیر 24 ساعت محرومیت از خواب بر زمان واکنش ساده و انتخابی، حافظه کاری(N-back=1,2) و توجه انتخابی، تقسیم شده و پایدار است. جامعه آماری تحقیق کلیه دانشجویان پسر دانشگاه آزاد اسلامی واحد بابل می باشند که از بین آنها 64 نفر پس از غربالگری های اولیه به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. آزمودنی ها به طور تصادفی در دو گروه کنترل و تجربی قرار گرفتند. گروه آزمایشی 24 ساعت محرومیت از خواب را تجربه کردند. سپس از هر دو گروه آزمون های زمان واکنش ساده و انتخابی، حافظه کاری(N-back=1,2) و توجه انتخابی، تقسیم شده و پایدار به عمل آمد. برای تحلیل داده ها از روش های آماری در دو سطح توصیفی و استنباطی و از آزمون های آماری متناسب با مقیاس داده ها استفاده شده است. نتایج نشان داده است که 24ساعت محرومیت از خواب بر زمان واکش ساده و انتخابی، حافظه کاری(1-back) و توجه انتخابی بی تاثیر بوده اما بر حافظه کاری(2-back) و توجه تقسیم شده و پایدار کاهش معنی داری داشته است. بنابراین می توان بیان کرد محرومیت از خواب بر برخی از مولفه های مرتبط با عملکرد ورزشی تاثیر منفی گذاشته و سبب تنزل در عملکرد ورزشی می گردد.

اهداف: با توجه به نقش فعالیت بدنی منظم بر بهبود عملکرد ریه در حالت استراحت، هدف پژوهش حاضر، تاثیر هشت هفته تمرینات یوگا بر عملکرد ریوی در افراد مبتلا به آسم بود.مواد و روش ها: در مطالعه نیمه تجربی حاضر، 80 نفر از بیماران مبتلا به آسم، با میانگین سن 11/3 ±40/5 ، به صورت هدفمند و در درسترس انتخاب، و به صورت تصادفی به دو گروه تمرین و کنترل (هر گروه 40 نفر) تقسیم شدند. مداخله تمرینی شامل هشت هفته تمرینات یوگا با تکرار سه جلسه در هفته انجام شد. آزمون عملکرد ریوی شامل حجم های ریوی VC و MEF بود که قبل از شروع مداخله و بعد از آن مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده های حاصل از اندازه گیری، توسط روش تحلیل واریانس با استفاده از نرم افزار spss 21 در سطح معناداری 05/0 تحلیل گردید.یافته ها: در بررسی پیش آزمون اختلاف معناداری بین دو گروه کنترل و تمرین یوگا در حجم های VC و MEF مشاهده نشد. هشت هفته مداخله تمرینی سبب بهبود معنادار در حجم های VC و MEF (به ترتیب 0/001=P و 0/002=p) نسبت به قبل از تمرین گردید. درحالی که در گروه کنترل در هیچ یک از متغیرهای اندازه گیری شده، تغییر معناداری نسبت به پیش آزمون مشاهده نشد. نتیجه گیری: تمرینات یوگا، با تقویت عضلات تنفسی می تواند سبب بهبود عملکرد ریه در بیماران مبتلا به آسم گردد.

پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر محرومیت از خواب قبل از تمرین جسمانی، ذهنی، مشاهده ای و ترکیبی بر اکتساب و یادداری سرویس کوتاه بدمینتون انجام شد. 180 دانشجوی مرد 19 تا 25 ساله داوطلبانه در این پژوهش شرکت داشتند که در نهایت به هشت گروه (چهار گروه تجربی جسمانی، مشاهده ای، ذهنی و ترکیبی و چهار گروه کنترل) تقسیم شدند و به تمرین سرویس کوتاه بدمینتون پرداختند. گروه های تجربی پس از محرومیت 24 ساعت از خواب و گروه کنترل بدون هیچ محرومیتی از خواب به تمرین پرداختند. هریک از آزمودنی ها در مرحله اکتساب براساس روش تمرینی مدنظر خود تمرین کردند. بعد از انجام دادن تمرین (اکتساب)، آزمودنی ها خواب معمول شبانه روز را طی روزهای بعد رعایت کردند؛ به گونه ای که بعد از 24، 72 و 168 ساعت پس از اکتساب، آزمون یادداری سرویس کوتاه بدمینتون گرفته شد. به منظور تحلیل داده ها از یک طرح تحلیل واریانس مرکب 4 × 2 × 3 استفاده شد. یافته ها نشان داد اکتساب و یادداری دو گروه جسمانی و ترکیبی هیچ کدام تحت تأثیر بی خوابی قرار نگرفت (0.05 <P ) و اکتساب مهارت در گروه مشاهده ای تحت تأثیر بی خوابی قرار نگرفت (0.05 <P )؛ بااین حال، در یادداری ها گروه کنترل مشاهده ای عملکرد بهتری داشت. اکتساب مهارت به شیوه تمرین ذهنی به صورت معناداری تحت تأثیر بی خوابی قرار گرفت (0.05 > p ) و این اثر در آزمون های یادداری همچنان باقی ماند؛ بنابراین، اگر محرومیت از خواب روی دهد، بهتر است مربیان برای آموزش مهارتی جدید از شیوه تمرین جسمانی و تمرین ترکیبی بهره گیرند.

هدف از این پژوهش بررسی میزان خوداستنادی استادان تربیت بدنی در نشریه های «المپیک» و «حرکت» طی سال های 1382 تا 1388 بود. بر این اساس، تعداد و میزان مقاله های دارای خوداستنادی، نسبت نویسندگان خوداستنادگر به کل نویسندگان، تعداد خوداستنادی و میزان آن، توزیع خوداستنادی به ترتیب سال انتشار و نسبت خوداستنادی به تفکیک نوع مدرک در دو نشریه «المپیک» و «حرکت» بررسی شد. روش تحقیق این پژوهش توصیفی بود. یافته های پژوهش نشان داد، میزان مقاله های خوداستنادی برای دو نشریه «حرکت» و «المپیک» به ترتیب 2/24 و 7/31 درصد است. میانگین خوداستنادی هر مقاله به ترتیب برای این دو نشریه 36/0 و 48/0 درصد است. در هر دو نشریه میزان خوداستنادی از رشد صعودی یا نزولی منظمی طی این سال ها برخوردار نبوده است. در هر دو نشریه بالاترین درصد مدرک مورد استفاده در خوداستنادی های نویسندگان نشریات چاپ شده قبلی است. امروزه کمیته های ترفیع دانشگاهی به منظور ارزیابی بازدهی اعضای هیأت علمی خود و شایستگی علمی کار آنها از شمارش تعداد استنادها و تعیین ضریب تأثیرگذاری نشریات استفاده می کنند، بنابراین پرداختن به این موضوع اهمیت ویژه ای دارد.