مدل یابی بی موبایل هراسی دانش آموزان بر اساس کیفیت رابطه والد- فرزند و سبک های دلبستگی: نقش میانجی احساس تنهایی
آرشیو
چکیده
مقدمه: بی موبایل هراسی به ترس شدید یا اضطراب ناشی از دوری از تلفن همراه یا عدم دسترسی به آن اشاره دارد که می تواند بر سلامت روان و رفتار فرد تأثیر بگذارد. هدف: هدف پژوهش حاضر مدل یابی بی موبایل هراسی دانش آموزان بر اساس کیفیت رابطه والد – فرزند و سبک های دلبستگی با میانجی گری احساس تنهایی در دانش آموزان دوره دوم متوسطه بود. روش: روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی و به شیوه معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانش آموزان دختر و پسر متوسطه دوم شهر خرم آباد در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۱ تشکیل دادند. از میان آن ها، تعداد ۲۹۹ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب و به پرسش نامه های بی موبایل هراسی یلدریم و کوریا (۲۰۱۵)، کیفیت رابطه والد- فرزندی فاین و همکاران (۱۹۸۳)، سبک های دلبستگی کولینز و رید (۱۹۹۰) و احساس تنهایی راسل (۱۹۹۶) پاسخ دادند. تحلیل داده های جمع آوری شده با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری در برنامه اسمارت پی ال اس نسخه ۳ انجام گرفت یافته ها: نتایج نشان دادند که کیفیت رابطه والد-فرزند با میانجی گری احساس تنهایی، اثری غیرمستقیم بر بی موبایل هراسی دانش آموزان داشت (β=0/481، p<0/01). همچنین، سبک های دلبستگی نیز از طریق احساس تنهایی، به طور غیرمستقیم بر بی موبایل هراسی دانش آموزان تأثیر معناداری داشت (β=0/481، p<0/01). کیفیت رابطه والد-فرزند (β=0/163، p<0/01) و سبک های دلبستگی (β=0/328، p<0/01) نیز به طور مستقیم بر بی موبایل هراسی دانش آموزان تأثیر معناداری داشتند. نتیجه گیری: بر اساس نتایج، برگزاری کلاس های آموزشی برای والدین و دانش آموزان با هدف ارتقاء کیفیت رابطه والد–فرزند، آموزش سبک های دلبستگی و کاهش احساس تنهایی و در نتیجه کاهش بی موبایل هراسی در دانش آموزان پیشنهاد شد.Modeling of mobile phobia among students based on the quality of parent-child relationship and attachment styles: the mediating role of loneliness
Introduction: Nomophobia is characterized by intense fear or anxiety resulting from being without access to a mobile phone, potentially impacting mental health and behavior.
Objective: This study aimed to model nomophobia in high school students based on the quality of the parent-child relationship and attachment styles, with loneliness as a mediating variable.
Method: The study used a descriptive-correlational design with structural equation modeling. The population consisted of all female and male students in the second level of high school in Khorramabad during 2022-2023. Using cluster random sampling, 299 students were selected and completed the Nomophobia Questionnaire, Parent-Child Relationship Questionnaire, Attachment Styles Questionnaire, and the UCLA Loneliness Scale. Data were analyzed using SmartPLS version 3.
Results: Findings revealed that the quality of the parent-child relationship had an indirect effect on nomophobia through loneliness (β = 0.481, p < 0.01). Similarly, attachment styles indirectly affected nomophobia via loneliness (β = 0.481, p < 0.01). Both the parent-child relationship (β = 0.163, p < 0.01) and attachment styles (β = 0.328, p < 0.01) had direct effects on nomophobia.
Conclusion: Improving the parent-child relationship, educating students and parents about attachment styles, and addressing loneliness may help reduce nomophobia among adolescents
تبلیغات
