رشد اخلاقی از منظر روانکاوی: از نظریه های کلاسیک تا معاصر (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
مقاله حاضر به بررسی رشد اخلاقی در مکاتب روانکاوی می پردازد و روند شکل گیری مفهومی آن را از نظریه ساختاری فروید تا رویکردهای معاصر عصب- روانکاوی و ارتباطی دنبال می کند. در حالی که روانکاوی کلاسیک بر تعارض درونی و شکل گیری فرامن تأکید داشت، مکاتب بعدی به درک پیچیده تری از رشد اخلاقی دست یافتند و از مفاهیم روابط موضوعی و بین ذهنی، تنظیم هیجان و توانایی ذهنی سازی بهره بردند. این تلفیق میان رشته ای گذاری است از نگاهی به اخلاق به مثابه ساختاری آرمان گرایانه و درونی به سوی فرآیندی پویا که اساس آن همدلی، به رسمیت شناختن و یکپارچگی عصبی- رشدی است. این مقاله به بررسی دیدگاه های روانکاوانی همچون فروید، هارتمن، کلاین، وینیکات، کوهوت، بنجامین، فوناگی، سولمز و دیگران می پردازد و نشان می دهد که چگونه مسیر نظری رشد اخلاقی از تعارض درون روانی به سوی مدل های ارتباطی و عصب شناختی حرکت کرده است.Moral Development from a Psychoanalytic Perspective: From Classical to Contemporary Theories
The present article examines moral development within psychoanalytic schools of thought, tracing the conceptual trajectory from Freud’s structural theory to contemporary neuropsychoanalytic and relational approaches. While classical psychoanalysis emphasized internal conflict and the formation of the superego, later schools advanced more nuanced understandings of moral growth, incorporating concepts such as object relations, intersubjectivity, affect regulation, and mentalization. This interdisciplinary integration marks a shift from viewing morality as an internal, ideal-based structure to understanding it as a dynamic process grounded in empathy, recognition, and neurodevelopmental integration. The article examines the perspectives of psychoanalytic theorists, including Freud, Hartmann, Klein, Winnicott, Kohut, Benjamin, Fonagy, Solms, and others, demonstrating how the theoretical path of moral development has moved from intrapsychic conflict toward relational and neurobiological models.
تبلیغات
