اثربخشی آموزش توانمندی های منش با رویکرد مثبت نگر بر تاب آوری و سرزندگی تحصیلی دانش آموزان (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش توانمندی های منش با رویکرد مثبت نگر بر تاب آوری و سرزندگی تحصیلی دانش آموزان بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی ﺑﺎ ﻃﺮح ﭘیﺶآزﻣﻮن_ﭘﺲآزﻣﻮن و ﮔ ﺮوه گواه با پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر پایه یازدهم ناحیه یک شهر یزد در سال تحصیلی 1403 -1404 بود. حجم نمونه پژوهش شامل 40 دانش آموز دختر بود که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند و به شیوه تصادفی در دو گروه گمارده شدند (هر گروه 20 نفر). ابزار پژوهش شامل مقیاس تاب آوری (CD- RISC) کانر و دیویسون (2003) و پرسشنامه سرزندگی تحصیلی (AVQ) دهقانی زاده و حسین چاری (1391) بود. گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد، اما گروه آزمایش پژوهش مداخله توانمندی منش با رویکرد مثبت نگر را (در هشت جلسه نود دقیقه ای و هرهفته یک جلسه) دریافت کرد. برای تحلیل داده ها از تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر استفاده شد. یافته ها نشان داد که در گروه آزمایش تفاوت پیش آزمون با مرحله پس آزمون و پیگیری برای هر پنج مولفه تاب آوری و سرزندگی تحصیلی معنادار است (001/0=P) و به غیر از شایستگی فردی و اعتماد به غرایز بین پس آزمون و پیگیری متغیرها در گروه های آزمایش تفاوت وجود ندارد (05/0<P) . نتایج نشان داد که آموزش توانمندی منش با رویگرد مثبت نگر، احتمالا درمان کارآمدی برای بهبود تاب آوری و سرزندگی تحصیلی در دانش آموزان است.The effectiveness of character strengths training with a positive approach on resilience and vitality academic students
The present study aimed to determine the effectiveness of character strengths training with a positive approach on resilience and vitality of academic students. The research method employed a semi-experimental design, featuring a pre-test-post-test and control group, with a two-month follow-up. The statistical population included eleventh-grade female students in District 1 of Yazd city in the academic year 2023-2023. The sample size of the study included 40 female students who were selected using a multi-stage cluster random sampling method and randomly assigned to two groups (20 students in each group). The research instruments included the Resilience Scale (CD-RISC) by Connor and Davison (2003) and the Academic Vitality Questionnaire (AVQ) by Dehghani-Zadeh and Hossein-Chari (2012). The control group did not receive any intervention, but the experimental group received the positive attitude character strengths intervention (eight ninety-minute sessions, one session per week). Repeated measures analysis of variance was used to analyze the data. The findings showed that in the experimental group, the difference between the pre-test and post-test and follow-up stages was significant for all five components of academic resilience and vitality (P=0.001). Apart from personal competence and trust in instincts, there was no difference between the post-test and follow-up variables in the experimental groups (P<0.05). The results showed that positive attitude character empowerment training is probably an effective treatment for improving resilience and academic vitality in students.
تبلیغات
