رفتار های پرخاشگرانه

هدف پژوهش حاضر پیش بینی رفتار های پرخاشگرانه براساس ابرازگری هیجانی، احساس تنهایی و امید به زندگی در دانشجویان دختر دانشگاه های شهر تنکابن بود. روش پژوهش حاضر توصیفی_همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دختر دانشگاه های شهر تنکابن در سال تحصیلی 1403-1402 بود (1400=n)، که از طریق روش نمونه گیری در دسترس تعداد 205 نفر مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزار های مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه پرخاشگری باس و پری (AQ، 1991)، ابرازگری هیجانی کینگ و امونز (EEQ، 1990)، احساس تنهایی راسل و همکاران (UCLQ، 1980) و امید به زندگی اشنایدر (LEQ، 1991) بودند. تحلیل داده های آماری با استفاده از روش همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه صورت گرفت. یافته ها نشان داد که همبستگی منفی معنی داری بین رفتار پرخاشگرانه با ابرازگری هیجانی و امید به زندگی وجود داشت (001/0>p). همچنین همبستگی مثبت معنی دار بین رفتار پرخاشگرانه با احساس تنهایی وجود داشت (001/0>p) و ابرازگری هیجانی، احساس تنهایی و امید به زندگی در مجموع قادر به پیش بینی 1/52 درصد از واریانس رفتار پرخاشگرانه بودند. با توجه به یافته های پژوهش حاضر می توان گفت که ابرازگری هیجانی، احساس تنهایی و امید به زندگی نقش کلیدی در پیش بینی رفتار های پرخاشگرانه دانشجویان دختر دارد.