تحریکات موزون حسی - پیکری

مقدمه: مقدمه: هدف این پژوهش،  تعیین تأثیر هشت هفته تمرین راه رفتن با تحریکات موزون حسی- پیکری بر فعالیت عضلانی اندام تحتانی سالمندان بود. روش پژوهش: در این مطالعه نیمه تجربی از  29 نفر سالمند ( (سن (سال): 4/35 ± 71/68) به شیوه نمونه گیری در دسترس و هدفمند استفاده شد. که به صورت تصادفی در دو گروه تجربی (16 نفر؛ تمرین راه رفتن با تحریک موزون حسی- پیکری) و کنترل (13 نفر بدون هرگونه تمرین) قرارگرفتند. تمرینات به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هفته و هر جلسه30 دقیقه انجام شد. اطلاعات فعالیت عضلات؛ چهارسر (پهن داخلی و خارجی)، همسترینگ (دوسر رانی و نیم وتری)، ساقی-قدامی و دوقلو  با دستگاه الکترومایوگرافی در مرحله پیش آزمون و پس آزمون جمع آوری شد.  و نتایج بااستفاده از روش آماری کوواریانس در سطح معناداری 0/05 تحلیل شد. یافته ها:  فعالیت الکتریکی عضله پهن خارجی در مرحله پاسخ بارگیری و نوسان کاهش معناداری یافت (0/05> P). همچنین، عضلات ساقی- قدامی در مرحله پاسخ بارگیری و سکون میانی و دوقلو در مرحله پیشران تحت تأثیر تمرین با تحریکات موزون حسی- پیکری افزایش معناداری را در جهت بهبود عملکرد راه رفتن نشان دادند (0/05> P). نتیجه گیری: افزایش فعالیت عضله دوقلو احتمالا، به بهبود دینامیک مفاصل مچ پا و زانو کمک می کند. همچنین، افزایش فعالیت عضله ساقی- قدامی در نیمه ابتدایی مرحله استقرار می تواند، بیانگر افزایش ثبات مچ پا و کاهش بارگیری زانو از طریق کاهش فعالیت عضله پهن خارجی باشد. لذا تمرینات موزون حسی- پیکری می تواند، به عنوان روشی سودمند در بهبود راه رفتن سالمندان لحاظ شوند.