درمان تصویرسازی ارتباطی

هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی آموزش مثبت نگری و درمان تصویرسازی ارتباطی بر اسنادهای ارتباطی، نگرش به روابط فرازناشویی و تمایزیافتگی خود در افراد مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر بهبهان بود. طرح پژوهش، آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون - پیگیری با گروه گواه بود. حجم نمونه 45 فرد متأهل از جامعه مذکور بود که به روش نمونه گیری هدفمند، انتخاب و به صورت تصادفی در گروههای دوگانه گمارده شدند (هر گروه 15 نفر). ابزارهای پژوهشی به کاررفته، مقیاس اسناد ارتباطی، پرسشنامه نگرش به روابط فرازناشویی ویتلی و پرسشنامه تمایزیافتگی خود اسکورن و فریدلندر بودند. گروه آزمایشی مثبت نگری، 12 جلسه و گروه درمان تصویرسازی ارتباطی هندریکس، 8 جلسه، درمان دریافت کردند. برای تحلیل داده ها از تحلیل کواریانس چندمتغیره و تک متغیری استفاده شد. یافته ها نشان دادند هر دو رویکرد درمانی در مرحله پس آزمون بر اسنادهای ارتباطی علّی و مسئولیت پذیری، نگرش به روابط فرازناشویی و تمایزیافتگی خود تأثیر معناداری دارند و به بهبود این متغیرها در گروههای آزمایشی منجر می شوند. مقایسه تطبیقی بین دو رویکرد آموزش مثبت نگری و تصویرسازی ارتباطی نشان داد در متغیرهای اسنادهای علّی و اسنادهای مسئولیت، تفاوت معناداری به نفع آموزش مثبت نگری مشاهده شد. همچنین، اثر آموزش مثبت اندیشی و درمان تصویرسازی ارتباطی بر متغیرهای وابسته در مرحله پیگیری 45 روزه تداوم داشت؛بنابراین، آموزش مثبت نگری و درمان تصویرسازی ارتباطی باعث بهبود اسنادهای ارتباطی، نگرش به روابط فرازناشویی و تمایزیافتگی خود در افراد متأهل می شود.

مقدمه: از جمله عواملی که می تواند بر بنیان روابط زوجین تاثیر منفی و مخرب بگذارد، در هم شکستن تعهد و انحصار روابط عاطفی و جنسی و ایجاد روابط مثلثی است. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش رفتار بی آلایش و درمان تصویرسازی ارتباطی بر گرایش به رابطه مثلثی در زنان بود. روش: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع تحقیقات پیش آزمون- پس آزمون چندگروهی همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان دارای رابطه مثلثی بوده که در سال 1404 به مراکز مشاوره خصوصی شهر همدان مراجعه کردند که از بین آنها تعداد (45 نفر) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه رابطه مثلثی (Sedighi & Yaghoubi, 2020) بدست آمدند. پروتکل درمان تصویرسازی ارتباطی (Hendrix, 2008) در 10 جلسه 60 دقیقه ای و پروتکل رفتار بی آلایش (صدیقی و یعقوبی، 2020) در 12 جلسه 45 دقیقه ای روی گروه آزمایش اجرا شد اما گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها روش تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی به کار رفت. یافته ها: نتایج نشان داد که هر دو روش رفتار بی آلایش و تصویرسازی ارتباطی بر مولفه ها و نمره کل گرایش به رابطه مثلثی اثر معناداری دارند (01/0p< ) اما بین اثربخشی دو روش تفاوت معناداری مشاهده نشد (05/0p> ). نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت روش رفتار بی آلایش و تصویرسازی ارتباطی بر کاهش گرایش به رابطه مثلثی مؤثر بوده و پیشنهاد می شود این روشها جهت کاهش روابط فرازناشویی مورد استفاده قرار گیرند.