عملکرد شناختی

هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر ۱۶ هفته تمرین هوازی بر نشانگرهای التهابی و عملکرد شناختی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ انجام شد. روش پژوهش: این پژوهش به صورت یک کارآزمایی بالینی تصادفی سازی شده با گروه کنترل و طرح پیش آزمون-پس آزمون بر روی ۴۰ بیمار دیابتی نوع ۲ انجام گرفت. شرکت کنندگان به صورت تصادفی به دو گروه تجربی (تمرین هوازی) و کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل سه جلسه تمرین هوازی در هفته با شدت ۵۰-۷۰% ضربان قلب ذخیره بود که به مدت ۱۶ هفته اجرا شد. نشانگرهای التهابی (TNF-α، IL-6 و CRP) و عملکرد شناختی با استفاده از آزمون های استاندارد شده اندازه گیری شدند. یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد که تمرینات هوازی منجر به کاهش معنی دار سطوح سرمی TNF-α (از ۳٫۸ به ۲٫۵ پیکوگرم در میلی لیتر)، IL-6 (از ۵٫۲ به ۳٫۴ پیکوگرم در میلی لیتر) و CRP (از ۴٫۵ به ۲٫۸ میلی گرم در لیتر) شد. همچنین بهبود قابل توجهی در عملکرد شناختی شامل حافظه کاری (افزایش ۱۲٫۴% در دقت آزمون n-back)، توجه انتخابی (کاهش ۱۷۷ میلی ثانیه در زمان واکنش آزمون استروپ) و عملکردهای اجرایی (کاهش ۳٫۳ حرکت در آزمون برج لندن) مشاهده شد. تحلیل داده ها نشان داد که کاهش سطوح IL-6 با ۳۸% از واریانس بهبود حافظه کاری مرتبط است.نتیجه گیری: این یافته ها نشان می دهد که تمرینات هوازی منظم می تواند به عنوان یک راهکار غیردارویی مؤثر برای کاهش التهاب سیستمیک و بهبود عملکرد شناختی در بیماران دیابتی نوع ۲ مورد استفاده قرار گیرد. مکانیسم های احتمالی این تأثیرات شامل کاهش التهاب، بهبود کنترل گلیسمی و تغییرات نوروپلاستیک در مغز می باشد.

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش های مبتنی بر بازی های حرکتی بر عملکرد شناختی، کیفیت زندگی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان مقطع ابتدایی بود. روش تحقیق، نیمه تجربی و نوع تحقیق کاربردی بود. همه دانش آموزان 8 تا ۱۰ ساله در مقطع ابتدایی استان مازندران در سال تحصیلی 1400-1399 جامعه آماری تحقیق حاضر را تشکیل دادند که تعداد تقریبی 192 هزار دانش آموز بودند. تعیین حجم نمونه با توجه به محدودیت های موجود با استفاده از نرم افزار جی پاور نسخه 1/3 تعیین شد. در این پژوهش برای هریک از گروه های آزمایش و کنترل، ۲۵ نفر انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل مقیاس مهارت های اجتماعی گرشام و الیوت (۱۹۹۰) نسخه دانش آموزان، مقیاس کیفیت زندگی مرتبط با سلامت کیداسکرین و مقیاس برج لندن بود. گروه آزمایش به مدت ۳۶ جلسه (در طول سه ماه، هفته ای سه جلسه) مداخله دریافت کردند. هر جلسه بین ۳۰ تا ۴۵ دقیقه طول کشید و در این مدت، آموزش مبتنی بر بازی های حرکتی را دریافت کردند. برای تحلیل داده ها روش آماری تحلیل کوواریانس استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر بازی های حرکتی بر عملکرد شناختی (01/0<P) و کیفیت زندگی (01/0<P) و مهارت های اجتماعی (01/0<P) دانش آموزان مقطع ابتدایی تأثیر مثبت داشت. بر اساس نتایج مطالعه حاضر می توان بیان کرد که آموزش مبتنی بر بازی های حرکتی در دانش آموزان مقطع ابتدایی می تواند بر بهبود عملکرد شناختی و افزایش کیفیت زندگی و مهارت های اجتماعی و در نتیجه ارتقای سطح زندگی آنان مؤثر باشد.