فاطمه موحدی نیا

این مرور سیستماتیک با هدف بررسی تأثیر چرخه قاعدگی به عنوان یک ریسک فاکتور مهم آسیب های عصبی عضلانی و اثرات بیومکانیکی آن بر ACL در حین فعالیت های دینامیکی انجام شد. در این پژوهش سعی شد به این سؤال پاسخ داده شود آیا فازی خاص از یک چرخه قاعدگی می تواند زنان را مستعد خطر بیشتر آسیب ACL کند یا خیر. تمامی منابع اطلاعاتی از پایگاه های اطلاعاتی Web of Science، PubMed، SPORTDisc، Medline و SID جستجو شد. معیارهای لازم برای ورود مطالعات به این بررسی عبارت بود از: 1. آزمودنی های زن سالم 18 تا 40 ساله؛ 2. تأیید مراحل MC از طریق تجزیه و تحلیل بیوشیمیایی؛ 3. بررسی میزان بروز آسیب بیومکانیکی یا عصبی عضلانی ACL به وسیله آزمون های پویا؛ 4. انجام شدن اندازه گیری ها در دو فاز و یا بیشتر. نتایج نشان داد، تنها هشت مقاله (از 419 مقاله یافت شده) دارای شرایط ورود به مطالعه بودند. چهار مقاله هیچ گونه ارتباط معناداری بین فازهای مختلف چرخه قاعدگی به عنوان عامل خطر در بروز آسیب ACL نیافتند. دو مطالعه شواهدی را نشان دادند که فاز لوتئال میانی ممکن است زنان را مستعد خطر بیشتر آسیب ACL غیرتماسی کند و تنها یک مطالعه نشان داد که زنان در فاز میانی لوتئال کمتر درمعرض آسیب ACL غیرتماسی هستند. سه مطالعه نوسانات شلی مفصلی را در طول چرخه قاعدگی گزارش دادند که دو مورد از آن ها این تغییرات در شلی زانو را با تغییرات در بارگذاری مفصل زانو نشان دادند. شواهد موجود، به طور قطع نمی تواند مشخص کند که آیا یک فاز خاص از چرخه قاعدگی زنان را مستعد خطر آسیب غیرتماسی ACL براساس جایگزین های عصبی عضلانی و بیومکانیکی می کند یا خیر. در این راستا متخصصان باید در بررسی آمادگی فیزیکی، کاهش آسیب و شیوه های غربالگری براساس شواهد فعلی محتاط باشند.

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر 6 هفته تمرین نوردیک همسترینگ بر زاویه Q، نسبت قدرت عضله همسترینگ به عضله چهارسر ران و فعالیت الکتریکی این عضلات در فوتبالیست های نوجوان دارای زانوی پرانتزی شهر تهران است. مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع مطالعات کاربردی نیمه تجربی یک گروه می باشد.  از میان فوتبالیست های نوجوان دارای زانوی پرانتزی شهر تهران، 13 نفر به صورت تصادفی انتخاب شدند. زاویه Q با گونیامتر، نسبت قدرت همسترینگ به چهارسر ران و فعالیت الکتریکی عضلات به ترتیب به وسیله دستگاه ایزوکینتیک و دستگاه الکترومیوگرافی، بعد از 6 هفته تمرین نوردیک همسترینگ اندازه گیری شد. از آزمون تی وابسته برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها: نتایج مطالعه حاضر نشان داد بین پیش آزمون و پس آزمون زاویه Q (P< 0.00)، نسبت قدرت عضله همسترینگ به چهارسر در حالت اکستنشن در سرعت زاویه ای 60  (P< 0.02) و 180 درجه بر ثانیه (P< 0.001)، و همچنین در حالت فلکشن با سرعت زاویه ای 60 (P< 0.01) و 180 (P< 0.03) برثانیه تفاوت معناداری وجود دارد. نتایج حاصل از پیش آزمون و پس آزمون فعالیت الکتریکی عضلات نیم وتری (P< 0.01) ، دو سر رانی (p< 0.04) و پهن خارجی (P< 0.02) در سرعت زاویه ای 60 درجه بر ثانیه تفاوت معناداری را نشان داد. این تفاوت معنادار برای عضلات نیم وتری (P< 0.01) و دو سر رانی (P< 0.00) در سرعت زاویه ای 180 درجه بر ثانیه نیز قابل مشاهده بود. اما در عضله پهن داخلی در سرعت زاویه ای 60  (P< 0.07) و 180 (P< 0.24) درجه بر ثانیه و در عضله پهن خارجی در سرعت زاویه ای 180 درجه بر ثانیه (P< 0.28) تفاوت معنا داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد تمرین نوردیک همسترینگ می تواند با اثر مثبتی که بر زاویه Q و قدرت عضلات همسترینگ می گذارد، به عنوان تمرینی برای تقویت این عضله و همچنین در پیشگیری از آسیب ها مورد استفاده قرار گیرد.