مطالعات طب ورزشی

این مرور سیستماتیک با هدف بررسی تأثیر چرخه قاعدگی به عنوان یک ریسک فاکتور مهم آسیب های عصبی عضلانی و اثرات بیومکانیکی آن بر ACL در حین فعالیت های دینامیکی انجام شد. در این پژوهش سعی شد به این سؤال پاسخ داده شود آیا فازی خاص از یک چرخه قاعدگی می تواند زنان را مستعد خطر بیشتر آسیب ACL کند یا خیر. تمامی منابع اطلاعاتی از پایگاه های اطلاعاتی Web of Science، PubMed، SPORTDisc، Medline و SID جستجو شد. معیارهای لازم برای ورود مطالعات به این بررسی عبارت بود از: 1. آزمودنی های زن سالم 18 تا 40 ساله؛ 2. تأیید مراحل MC از طریق تجزیه و تحلیل بیوشیمیایی؛ 3. بررسی میزان بروز آسیب بیومکانیکی یا عصبی عضلانی ACL به وسیله آزمون های پویا؛ 4. انجام شدن اندازه گیری ها در دو فاز و یا بیشتر. نتایج نشان داد، تنها هشت مقاله (از 419 مقاله یافت شده) دارای شرایط ورود به مطالعه بودند. چهار مقاله هیچ گونه ارتباط معناداری بین فازهای مختلف چرخه قاعدگی به عنوان عامل خطر در بروز آسیب ACL نیافتند. دو مطالعه شواهدی را نشان دادند که فاز لوتئال میانی ممکن است زنان را مستعد خطر بیشتر آسیب ACL غیرتماسی کند و تنها یک مطالعه نشان داد که زنان در فاز میانی لوتئال کمتر درمعرض آسیب ACL غیرتماسی هستند. سه مطالعه نوسانات شلی مفصلی را در طول چرخه قاعدگی گزارش دادند که دو مورد از آن ها این تغییرات در شلی زانو را با تغییرات در بارگذاری مفصل زانو نشان دادند. شواهد موجود، به طور قطع نمی تواند مشخص کند که آیا یک فاز خاص از چرخه قاعدگی زنان را مستعد خطر آسیب غیرتماسی ACL براساس جایگزین های عصبی عضلانی و بیومکانیکی می کند یا خیر. در این راستا متخصصان باید در بررسی آمادگی فیزیکی، کاهش آسیب و شیوه های غربالگری براساس شواهد فعلی محتاط باشند.

تحلیل حرکتی یکی از ارکان کلیدی تحقیقات آنالیز گیت است که به تازگی تحت تأثیر پیشرفت های سیستم های ضبط حرکت و هوش مصنوعی قرار گرفته است. هدف مطالعه حاضر، اعتباریابی مدل شبکه عصبی برای پیش بینی طول گام با استفاده از سه مارکر متصل به لگن، تنه و سر بود. از 28 مرد جوان حاضر در مطالعه خواسته شد تا به مدت دو دقیقه با سه سرعت روی تردمیل راه روند. جابه جایی خطی و سه بعدی لگن، تنه و سر با استفاده از نشانگرهای متصل به این اندام ها جمع آوری شد و در سیزده ترکیب مختلف وارد مدل شبکه عصبی شد. از دو نشانگر متصل به پاشنه برای محاسبه مستقیم طول گام استفاده شد. اطلاعات طول گام به عنوان داده هدف و به منظور آموزش شبکه عصبی وارد مدل شد. از الگوریتم لونبرگ-مارکوارت برای آموزش و برای اعتبارسنجی نتایج از روش بلاند-آلتمن استفاده شد. نتایج اعتبارسنجی نشان داد، در تخمین طول گام، بهترین عملکرد مربوط به حرکت خطی سه مارکر در راستای بالایی-پایینی و قدامی-خلفی با ضریب تعیین 5/86 درصد بود. ضعیف ترین پیش بینی نیز مربوط به حرکت چپی-راستی سه مارکر لگن، تنه و سر با ضریب تعیین 65/9 درصد بود. همچنین در هفت حالت از سیزده حالت بررسی شده، همبستگی بین روش مستقیم و پیش بینی عالی به دست آمد. نتایج نشان داد، تخمین طول گام با استفاده از سه مارکر تعیین شده، همبستگی زیادی با روش های مرسوم اندازه گیری دارد. این روش نه تنها دقت بسیاری را ارائه می دهد، بلکه هزینه ها و زمان پردازش را نیز کاهش می دهد و در محیط های کلینیکی و ورزشی با تجهیزات محدود، مزیت مناسبی را ایجاد می کند.

اثرات و خواص فیزیکی آب منابع مفیدی برای تمرین افراد سالمند مبتلا به آرتروز است. ویژگی های فیزیکی آب تحت تأثیر عمق آبی قرار می گیرد که افراد در آن ورزش می کنند و تأثیرات تمرینی را متفاوت می کند؛ بنابراین هدف این مطالعه، مقایسه تأثیر تمرین در آب کم عمق و عمیق بر تعادل پویا، خطر سقوط و درد در زنان سالمند مبتلا به استئوآرتریت زانو بود. تعداد 43 زن در دامنه سنی 55 سال و بیشتر، با عارضه استئوآرتریت مزمن زانو پس از تکمیل رضایت نامه و ارزیابی های مقدماتی و پیش آزمون، با توجه به دو متغیر شاخص توده بدن و درصد چربی و همچنین متغیرهای وابسته همتاسازی شدند. سپس به طور تصادفی در سه گروه قرار گرفتند: 1) تمرین در آب کم عمق (14=n)، 2) تمرین در آب عمیق (14=n) و 3) کنترل (15=n). مداخله تمرینی هشت هفته تمرین 45 تا 60 دقیقه ای، سه بار در طول هفته بود. برای اندازگیری های تعادل پویا، خطر سقوط و درد به ترتیب از آزمون های ستاره، پرسشنامه برگ و پرسشنامه کووس استفاده شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس دوعاملی با تکرار سنجش عامل آزمون و آزمون تعقیبی LSD در سطح اطمینان 95 درصد تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد، بهبود تعادل پویا، کاهش خطر سقوط و میزان درد در گروه آب کم عمق در مقایسه با گروه آب عمیق (001/0>P) و گروه کنترل (001/0>P) به طور معنا داری بیشتر بود. بهبود این متغیرها در گروه آب عمیق نیز در مقایسه با گروه کنترل به طور معنا داری بیشتر بود (001/0>P). براساس یافته های تحقیق، پیشنهاد می شود از تمرین در آب به ویژه تمرین در آب کم عمق، به عنوان راهکاری مناسب و تأثیرگذار بر کاهش خطر سقوط، درد و بهبود تعادل پویا برای سالمندان مبتلا به استئوآرتریت مزمن زانو استفاده شود.

اصطلاح «کم توانی ذهنی» به طور خاص برای کودکانی به کار می رود که نقص در مکانیسم های شناختی و برخی رفتارهای سازش یافته دارند. کودکان کم توان ذهنی اغلب مراحل اصلی رشد جسمی را طی می کنند، اما به دلیل مشکلاتی که در رشد شناختی و روانی-حرکتی دارند، در توانایی های ادراکی-حرکتی و بازیابی اطلاعات از حافظه عملکرد ضعیف دارند؛ بنابراین مطالعه حاضر به منظور بررسی اثربخشی یک دوره تمرینات ترکیبی (قدرتی و تعادلی) بر تعادل و تمرکز افراد کم توان ذهنی آموزش پذیر انجام شد. افراد کم توان ذهنی دردسترس و داوطلب نمونه های تحقیق را تشکیل دادند که به صورت تصادفی در دو گروه کنترل (12 نفر) و گروه تجربی (12 نفر) قرار گرفتند. در این تحقیق از پروتکل تمرینی ترکیبی (قدرتی و تعادلی) به صورت هفته ای سه جلسه به مدت هشت هفته استفاده شد. ارزیابی افراد با آزمون های تعادل ایستا (لک لک پای راست، لک لک پای چپ، رومبرگ، شارپند رومبرگ) و تمرکز (ظرفیت عدد حافظه فعال در مقیاس هوش وکسلر بزرگسالان-نسخه چهارم) قبل و بعد از اجرای پروتکل تمرینی انجام گرفت. برای تحلیل داده ها از آزمون های تی همبسته و کوواریانس در سطح معناداری 05/0 استفاده شد. نتایج نشان داد، انجام تمرینات ترکیبی (قدرتی و تعادلی) به طور معناداری باعث بهبود تعادل ایستا و تمرکز افراد کم توان ذهنی آموزش پذیر شد (05/0≥P). از آنجا که افراد کم توان ذهنی آموزش پذیر در اجرای حرکات هماهنگ و تعادل ضعیف هستند، بهبود تعادل ایستا و تمرکز ازجمله فاکتورهایی هستند که می توانند تحت تأثیر اجرای تمرینات قدرتی و تعادلی بهبودی چشمگیر یابند که خود عاملی برای پیشگیری از بسیاری آسیب ها و نیز حفظ زندگی مستقل در افراد کم توان ذهنی خواهد بود.

با افزایش سن، اختلال در تعادل عملکردی و کاهش سرمایه اجتماعی از شایع ترین چالش هایی هستند که سالمندان، به ویژه زنان با آن مواجه اند. هدف این مطالعه، بررسی تأثیر یک برنامه ساختاریافته تمرین پیکل بال به مدت هشت هفته بر تعادل عملکردی و سرمایه اجتماعی زنان سالمند بود. این پژوهش به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی، با طراحی یک سویه کور، روی ۳۶ زن ۶۰ تا ۷۵ ساله (میانگین سنی 41/3±28/67 سال، قد 77/5±58/1 متر و جرم بدن 30/9±66/65 کیلوگرم) انجام شد. شرکت کنندگان به صورت تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. گروه مداخله، سه جلسه در هفته (هر جلسه به مدت 60 دقیقه) در تمرینات هدایت شده پیکل بال شرکت کرد؛ در حالی که گروه کنترل به فعالیت های معمول روزمره خود ادامه داد. برای سنجش تعادل عملکردی از آزمون مینی بس و برای ارزیابی سرمایه اجتماعی از نسخه فارسی اعتبارسنجی شده پرسشنامه اونیکس و بولن استفاده شد. نتایج تحلیل کوواریانس (آنکووا) نشان داد که گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل، بهبود معناداری در تعادل عملکردی (05/0p<) و سرمایه اجتماعی (05/0p<) داشت؛ بر این اساس، پیکلبال به عنوان یک مداخله ترکیبی با ابعاد اجتماعی و حرکتی، می تواند راهکار مؤثری برای ارتقای تعادل عملکردی و تعاملات روانی-اجتماعی زنان سالمند باشد.

هدف: مطالعه حاضر به مقایسه نیروهای عکس العمل زمین حین راه رفتن در سالمندان با سابقه کووید-19 و افراد سالم می پردازد. مواد و روش ها: در این تحقیق نیمه تجربی 30 نفر به صورت هدفمند به دو گروه 15نفر با سابقه ابتلا به ویروس کرونا و 15 نفر سالم تقسیم شد. از دستگاه صفحه ی نیرو بِرتک با نرخ نمونه برداری1000 هرتز جهت ثبت نیروهای عکس العمل زمین استفاده شد. داده های نیروی عکس العمل زمین با استفاده از فیلتر باترورث مرتبه چهارم و با برش فرکانس50 هرتز انجام شد. از آزمون آماری شاپیرو-ویلک برای بررسی طبیعی بودن داده ها و از آزمون آماری t مستقل جهت مقایسه میانگین های هر دو گروه استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده های آماری از نرم افزار SPSS نسخه 26 در سطح معنی داری 05/0 استفاده گردید. یافته ها: در زمان رسیدن به اوج نیروی عمودی عکس العمل زمین در هنگام برخورد پاشنه پا با زمین (030/0=P)، اوج نیروی مولفه قدامی-خلفی در هنگام جدا شدن پاشنه پا (031/0=P)؛ و جابجایی مرکز فشار در جهت قدامی-خلفی (002/0=P) بین دو گروه اختلاف معنی دار مشاهده شد و در سایر متغیرها اختلاف معنی دار وجود نداشت (05/0>P). نتیجه گیری: سالمندان با سابقه کووید-19 در مقایسه با افراد سالم دارای اختلال تعادل به ویژه در راستای قدامی- خلفی می باشند. علاوه بر آن توان کمتر در مرحله پیشروی به سمت جلو و کاهش سرعت را تجربه می کنند. بنابراین در توانبخشی افراد مبتلا توجه بیشتری به این مسئله ضروری است.