امیرمحمد شجاعی پور

ترجمه قرآن کریم به سایر زبان ها، از مهمترین اموری است که باید با دقت علمی بیشتر به آن پرداخته شود. با اینکه از صدر اسلام تاکنون به این موضوع توجه شده و مترجمان بسیاری به عرصه ظهور رسیده اند؛ اما تاکنون ترجمه ای مطلوب و بدون اشکال از قرآن ارائه نشده، طوری که بتواند تمام انتظارهای جامعه ما را برآورده کند. ازاین رو نقدوبررسی ترجمه های قرآن می تواند کمک شایانی به مطلوب شدن کیفیت ترجمه های قرآن کند. به همین دلیل نگارندگان در این مقاله به دنبال آنند که به صورت توصیفی- انتقادی به نقدو بررسی ترجمه خواندنی قرآن نوشته علی ملکی، با تأکید بر پنج جزء آخر قرآن و با استناد به منابع لغوی، تفسیری و ادبی بپردازند. نتایج این پژوهش نشان می دهد، ترجمه خواندنی قرآن نیز با اینکه ترجمه ای روان و ساده و قابل فهم برای اقشار جامعه است؛ اما مانند دیگر ترجمه ها نتوانسته است تمام نکات ادبی را در ترجمه رعایت کند و اشکالات ادبی بسیاری در آن دیده می شود. علت عمده این آسیب های ادبی را می توان عدم توجه به زبان مبدأ قرآن دانست. ۲۶ مورد آسیب لغوی، ۴۹ مورد آسیب صَرفی، ۲۱ مورد آسیب نحوی و ۲۰ مورد آسیب بلاغی، ازجمله آسیب های ادبی ترجمه خواندنی قرآن است که در ترجمه پنج جزء آخر قرآن مشاهده و در جدولی در پایان این مقاله به طور اجمال ذکر شده است.