علی صفایی نیا

ابتلائات و آزمایش های الهی که به مثابه روشی تربیتی محسوب می شود، از جمله مسائل گریزناپذیر زندگی است. پیامبران و اولیای الهی که برگزیدگان خدای اند، از این سنت مسلم الهی برکنار نبوده اند و نیستند. در دین مبین اسلام، رسول خدا (ص) به نص قرآن و همچنین اهل بیت (ع) به نص پیامبر (ص) ، الگوهایی ویژه در تربیت دینی معرفی شده  اند. «امام» برای شیعیان، انسان نمونه و کامل و از هر منظر، الگو بوده و از عصمت و حمایت الهی برخوردار است. از همین رو پیروان در صورت پایبندی به شیوه برخورد آن ها در موارد مشابه به ویژه ابتلائات و گرفتاری های فردی، سیاسی و اجتماعی ائمه (ع) می توانند از پیشوایان خود درس بگیرند و در زندگی عملی کنند تا به کمال مطلوب نائل آیند. در واقع، شیوه برخورد ائمه هدی (ع) با ابتلائاتی که در زندگی  شان با آن روبه رو شده  اند، نیازمند روش شناسی است. تلاش این پژوهش بر آن است تا از رهگذر بررسی سیره و روش امام هشتم (ع) در مواجهه با ابتلائات و مشکلات شخصی، الگوی مناسبی برای مقابله با مشکلات و آزمایش ها ارائه دهد. زندانی شدن پدر و محروم شدن از آن، نافرمانی برخی خویشاوندان، دادن نسبت های ناروا از جمله قدرت طلبی و انجام سحر و جادو، تهمت بدشگونی و پدید آمدن خشکسالی، بچه دار نشدن تا پس از 40 سالگی و ایجاد حصر و نبود آزادی عمل، از جمله ابتلائات زندگانی شخصی امام رضا (ع) بود. در پایان به شیوه های مواجهه حضرت با ابتلائات مذکور اشاره رفته است.