سید محمدعلی صالحی

قاعده تبعیت و به دنبال آن نوافل ظهرینِ مسافر در مکان های چهارگانه، یکی از مباحث مرتبط با بحث صلات مسافر و نوافل است. و از مسائل کوچک نمایِ بزرگی است که ابهاماتی را در بر دارد که دستیابی به مبنا را دشوار می سازد. ازجمله، این پرسش ها مطرح است که آیا قاعده تبعیت گستره اش نوافل را در بر می گیرد یا فرائض را؟ و اساساً تبعیت نوافل از فرائض امری قابل اثبات است؟ بر فرض اثبات، دامنه اش مکان های تخییر را هم در بر می گیرد یا خیر؟ و آیا نوافل ظهرین مسافر در غیر مکان های چهارگانه، همان حکم نوافل ظهرین مسافر در مکان های چهارگانه را دارد؟ این نوشتار به ارزیابی قاعده تبعیت و ادله مشروعیت نافله مسافر در مکان های چهارگانه پرداخته و راه حل هایی برای اشکالاتی که نشانگر سقوط نوافل به نحو مطلق و یا ثبوت نوافل در فرض اتمام یا قصد اتمام و یا ثبوت در فرض قصر خواندن است، یافته است. نگاشته پیش رو با به کارگیریِ ابزار کتابخانه ای و به شیوه تحلیلی توصیفی به رشته تحریر در آمده و پس از واکاوی فقهی؛ قول به ثبوت نوافل ظهرین مسافر در مکان های چهارگانه را تحکیم و اثبات کرده است که نوافل ظهرین برای مسافر در مکان های چهارگانه به نحو مطلق ثابت است.