محمد میرنصوری

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر خودارزشمندی و کیفیت دوستی دانش آموزان مبتلا به اعتیاد به فضای مجازی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر دوره متوسطه دوم دارای نشانه های اعتیاد به فضای مجازی در سال تحصیلی ۱۴۰۳ – ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۴۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۲۰ نفر) گمارده شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه اعتیاد به اینترنت یانگ(1999)، مقیاس کیفیت دوستی حجازی و ظهره وند(1380) و مقیاس خودارزشمندی کروکر و همکاران(2009) بود. برنامه آموزش مهارت های زندگی طی 10 جلسه آموزشی برای گروه آزمایش اجرا شد، در حالی که گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره و در سطح معناداری 0.05 تحلیل شدند. یافته ها نشان داد پس از کنترل نمرات پیش آزمون، آموزش مهارت های زندگی تأثیر مثبت و معناداری بر افزایش خودارزشمندی و بهبود کیفیت دوستی دانش آموزان دارای اعتیاد به فضای مجازی دارد( p<0.001 ). بر این اساس، آموزش مهارت های زندگی می تواند به عنوان مداخله ای کارآمد در ارتقای منابع روان شناختی فردی و بهبود کیفیت روابط بین فردی نوجوانان مورد استفاده قرار گیرد و از این طریق به تقویت کارکردهای تحولی و اجتماعی آنان در بستر خانواده و مدرسه کمک کند.