فاطمه علی بابایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل یابی ساختاری کیفیت زندگی بر اساس تاب آوری با نقش میانجی ناگویی هیجانی در بیماران پسوریازیس انجام شده است. پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری بیماران مبتلا به پسوریازیس مراجعه کننده به کلینیک ها و بیمارستان های شهر تهران در سال 1402 بودند. حجم نمونه بر اساس مدل کلاین (2023) و با روش نمونه گیری هدفمند 260 نفر انتخاب شد. با استفاده از پرسشنامه کیفیت زندگی (WHOQOL-BRIEF) سازمان بهداشت جهانی (2004)، مقیاس تاب آوری (RISC) کانر و دیویدسون (2003) و مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (TAS) بگبی و همکاران (1994) داده ها جمع آوری شد. با استفاده از نرم افزار SPSS و AMOS نسخه 29، داده ها تحلیل شد. یافته های پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم تاب آوری بر روی کیفیت زندگی معنادار است. همچنین نتایج نشان داد که ناگویی هیجانی در رابطه بین تاب آوری با کیفیت زندگی نقش میانجی و معنادار دارد. همچنین مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (RMSEA=0/06, SRMR=0/05, p<0/05) و 73 درصد از واریانس کیفیت زندگی تبیین می شود. می توان نتیجه گیری کرد که باید به نقش میانجی ناگویی هیجانی در رابطه بین تاب آوری با کیفیت زندگی توجه شود و روان شناسان سلامت این مؤلفه را در کاربست درمانی در کار با افراد مبتلا به پسوریازیس بگنجانند.