نرگس سعیدی نسب

مقدمه و هدف: این مقاله با تمرکز بر عوامل نیروی انسانی و جبرانی، به تحلیل نقش تعیین کننده این دو دسته عامل در شکل دهی به جو سازمانی و ارائه چارچوبی برای مدیریت مؤثر آن می پردازد. روش شناسی پژوهش: در این مطالعه از روش تحقیق توصیفی با رویکرد کتابخانه ای استفاده شد. در این روش، محققان بدون مراجعه به میدان تحقیق و گردآوری داده های اولیه، به بررسی عمیق و تحلیل محتوای منابع معتبر و موجود (مقالات، کتب، پایان نامه ها و ...) پرداختند. یافته ها: یافته های این پژوهش نشان می دهد که عوامل نیروی انسانی (مانند طراحی شغل، آموزش و ارزیابی عملکرد) و عوامل جبرانی (مانند نظام پاداش مالی و غیرمالی) نقش بنیادینی در شکل دهی به جو سازمانی دارند. این دو دسته عامل در تعاملی پویا و تقویت کننده عمل می کنند، به طوری که اثربخشی هر یک مشروط به عملکرد مطلوب دیگری است. همچنین، شفافیت، انعطاف پذیری و مشارکت کارکنان به عنوان ابعاد کیفی ضروری، زمینه درک عادلانه و پذیرش این عوامل را فراهم می سازند. در نهایت، ایجاد جو سازمانی مثبت مستلزم نگرش یکپارچه و اجرای هماهنگ سیاست های نیروی انسانی و جبرانی است. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان می دهد که شکل گیری جو سازمانی مثبت، حاصل تعامل هماهنگ و تقویت کننده ی عوامل نیروی انسانی (مانند توسعه شغلی و آموزش) و عوامل جبرانی (مانند نظام پاداش عادلانه) است. بنابراین، دستیابی به محیطی با انگیزه و بهره ور مستلزم اتخاذ رویکردی یکپارچه و همسو در طراحی و اجرای این سیاست ها می باشد.

مقدمه و هدف: در دوران کنونی، تحول پارادایمی از مدیریت دارایی های فیزیکی به سرمایه گذاری بر ظرفیت های ناملموس روان شناختی، جایگاه مفهوم سرمایه روان شناختیرا به عنوان یک مزیت رقابتی پایدار در سازمان ها و نهادهای آموزشی تثبیت کرده است. هدف کلی این پژوهش نگاهی نو به سرمایه های روان شناختی در مدارس است. روش شناسی پژوهش: در این مطالعه از روش تحقیق توصیفی با رویکرد کتابخانه ای استفاده شد. یافته ها: یافته های پژوهش نشان می دهد سرمایه روان شناختی—شامل خودکارآمدی، امیدواری، خوش بینی و تاب آوری—یک سازه ترکیبی و توسعه یابنده است که در سازمان ها به منبعی برای مزیت رقابتی پایدار تبدیل می شود. در محیط های آموزشی، این سرمایه از سطح فردی فراتر رفته و به یک «سرمایه جمعی تحول آفرین» تبدیل می شود که جو مدرسه را ارتقا می دهد. این ارتقا به ویژه از طریق تقویت «مطالبه گری هوشمندانه» در دانش آموزان محقق می شود؛ آنان با تکیه بر این سرمایه، از انفعال خارج شده و برای بهبود شرایط آموزشی و اجتماعی به صورت فعال و سازنده اقدام می کنند. در نتیجه، مدرسه به کارگاهی برای پرورش شهروندانی مسئول، تاب آور و پیشرو تبدیل می شود که می دانند چگونه برای آینده ای بهتر بیافرینند و تلاش کنند. نتیجه گیری: سرمایه روان شناختی با ایجاد یک اکوسیستم توانمندساز در مدرسه، نسلی تاب آور، امیدوار و کنشگر را پرورش می دهد. این تحول، مدرسه را از نهادی آموزشی به کارگاهی برای شهروندسازی فعال تبدیل کرده و آینده ای مشارکتی و مسئولانه را پایه ریزی می کند.