انگاره های نو در تحقیقات آموزشی

مقدمه و هدف: هدف اصلی این پژوهش رابطه هوش سازمانی با بهسازی منابع انسانی و نقش میانجی بالندگی سازمانی در بین معلمان ابتدایی شهرستان کوهچنار بود. روش شناسی پژوهش: پژوهش حاضر، از لحاظ هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری معلمان ابتدایی شهرستان کوهچنار در سال تحصیلی 1404-1403 به تعداد 418 نفر بود. برای تعیین حجم نمونه، از جدول کرجسی و مورگان استفاده و تعداد 220 نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب شد. روش نمونه گیری در این پژوهش، تصادفی خوشه ای بود. جهت گردآوری اطلاعات از پرسشنامه هوش سازمانی کارل البرخت (2003)، پرسشنامه بالندگی سازمانی اسپایدز (2007) و پرسشنامه بهسازی منابع انسانی ولبا و جانسن (2010) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش معادلات ساختاری با استفاده از نرمافزارهای SPSS27 و PLS3 استفاده شد. یافته ها: یافته های این پژوهش نشان داد که بین هوش سازمانی و بهسازی منابع انسانی با نقش میانجی بالندگی سازمانی در بین معلمان ابتدایی شهرستان کوهچنار رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (05/0>P). از سوی دیگر مشخص گردید که بین هوش سازمانی با بهسازی منابع انسانی معلمان ابتدایی شهرستان کوهچنار رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (05/0>P). دیگر نتایج نشان داد که بین هوش سازمانی با بالندگی سازمانی در بین معلمان ابتدایی شهرستان کوهچنار رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (05/0>P). در نهایت نتایج نشان داد که بین بالندگی سازمانی با بهسازی منابع انسانی معلمان ابتدایی شهرستان کوهچنار رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (05/0>P). نتیجه گیری: هوش سازمانی نقش تعیین کننده ای در بهسازی منابع انسانی معلمان ابتدایی شهرستان کوهچنار دارد و این رابطه از طریق بالندگی سازمانی تقویت می شود. به بیان دیگر، هرچه سطح هوش سازمانی در مدارس بالاتر باشد، امکان ایجاد محیطی بالنده تر فراهم شده و در نتیجه فرآیند بهسازی منابع انسانی نیز به شکل مؤثرتری تحقق می یابد.

مقدمه و هدف: هدف از انجام این مطالعه، پیش بینی پیشرفت تحصیلی درس علوم دانش آموزان مقطع ابتدایی نورآباد ممسنی بر اساس شایستگی های حرفه ای معلمان و ادراک از محیط یادگیری بود. روش شناسی پژوهش: این تحقیق بر حسب هدف، کاربردی و همچنین از نظر ماهیت و روش، توصیفی از نوع همبستگی و از لحاظ زمانی، مقطعی بود. جامعه آماری در این مطالعه، کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی نورآباد ممسنی (8000 نفر) بوده و با توجه به جدول مورگان، حجم نمونه آماری 367 نفر در نظر گرفته شد. برای جمع آوری داده ها از نمونه مورد مطالعه از پرسشنامه استاندارد استفاده شده است. روایی صوری توسط جمعی از اساتید و استاد راهنما مورد تایید قرار گرفت و پایایی آنها نیز با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ بالاتر از 70/0 تایید گردید. به منظور آزمون فرضیه های تحقیق از آزمون تحلیل رگرسیون استفاده شده است. یافته ها: نتایج نشان داد که شایستگی های حرفه ای معلمان و ادراک از محیط یادگیری هر دو تأثیر معناداری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارند. ضریب تعیین کلی برابر با 30 درصد بوده که نشان دهنده پیش بینی قابل توجه پیشرفت تحصیلی توسط این دو متغیر است. همچنین، ادراک از محیط یادگیری ( β=0.504) و شایستگی های حرفه ای معلمان (β=0.456) بیشترین قدرت پیش بینی را دارند. نتیجه گیری: معلمان با دانش، مهارت و رفتار حرفه ای می توانند فرآیند تدریس را بهینه کنند، در حالی که ادراک مثبت دانش آموزان از محیط یادگیری حمایتی، منجر به کاهش مشکلات رفتاری و افزایش موفقیت تحصیلی آن ها می شود.

مقدمه و هدف: در دنیای امروز، فناوری های هوش مصنوعی و رباتیک به عنوان محرک های اصلی تحول در بسیاری از حوزه ها، به ویژه در آموزش عالی، شناخته می شوند. این مقاله به بررسی تأثیر ربات های هوشمند بر تسهیل فرآیند مدیریت آموزشی و افزایش کارایی سیستم های آموزشی در دانشگاه ها می پردازد. هدف اصلی این تحقیق، تحلیل نقش ربات های هوشمند به عنوان ابزارهایی کارا در بهبود کیفیت یادگیری و تسهیل فعالیت های مدیریتی در محیط های آموزشی است. روش شناسی پژوهش: : این تحقیق از نوع تحقیقات کتابخانهای و تحلیلی و توصیفی است. یافته ها: یافته های این پژوهش نشان داد که ربات های هوشمند با پیشرفت فناوری به ابزارهای مؤثر در آموزش تبدیل شده و نقش مهمی در بهبود یاددهی-یادگیری، ارتباطات آموزشی و مشاوره تحصیلی دارند. استفاده از آن ها باعث افزایش انگیزه، کیفیت آموزش و تعامل دانشجویان شده است، اما پیاده سازی آن ها با چالش هایی مانند مسائل اخلاقی، محدودیت های تکنولوژیک و مقاومت فرهنگی مواجه است. مطالعات موفق جهانی نشان دهنده کارآمدی این ربات ها در افزایش عملکرد و رضایت دانشجویان است. برای بهره برداری مؤثر، نیاز به زیرساخت های مناسب، آموزش نیروی انسانی و مدیریت تغییرات سازمانی احساس می شود. نتیجه گیری: ربات های هوشمند با ارتقاء کیفیت آموزش و تعامل دانشجویان، نقش مؤثری در فرآیندهای یاددهی-یادگیری و مشاوره تحصیلی دارند، اما با چالش هایی چون مسائل اخلاقی، محدودیت های فنی و مقاومت فرهنگی روبرو هستند. بهره برداری موفق نیازمند زیرساخت مناسب، آموزش نیروی انسانی و مدیریت تغییرات سازمانی است.

مقدمه و هدف: آموزش از ضروری ترین عوامل رشد نیروی انسانی در توسعه کشور ها به شمار می رود. هدف از این پژوهش، بررسی ارتباط ادراک محیط یادگیری کلاس با تاب آوری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با تاکید بر عناصر معماری بیوفیلیک می باشد. روش شناسی پژوهش: این پژوهش به روش ترکیبی (کیفی، کمّی)، بر حسب هدف کاربردی، از نظر ماهیت و روش، توصیفی از نوع همبستگی و از لحاظ زمانی، مقطعی باشد. جامعه آماری، کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر نورآباد ممسنی (3900 نفر) و بر اساس حجم نمونه آماری، جدول مورگان 350 نفر در نظر گرفته شده است و روش نمونه گیری طبقه ای است. برای گردآوری داده های پژوهش از پرسشنامه های استاندارد استفاده شده است و پایایی آن به وسیله محاسبه آلفای کرونباخ تعیین گردید. از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و تی گروه های مستقل و برای تحلیل داده ها از نرم افزار 24 SPSS و برای بررسی فرضیه های پژوهش استفاده شده است. یافته ها: یافته ها نشان داد که ادراک محیط یادگیری کلاس با تاب آوری و پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معنی داری دارد. همچنین نتایج آزمون تی گروه های مستقل نشان داد که تاب آوری دانش آموزان دختر و پسر متوسطه دوم شهر نورآباد با ادراک محیط یادگیری کلاس تفاوت معنا دار ندارند، ولی پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دختر و پسر تفاوت معنا دار دارند. نتیجه گیری: یافته های نشان می دهد که ارتقای کیفیت محیط مدرسه و کلاس درس و توجه به نیازهای روانی و آموزشی دانش آموزان می تواند نقش مهمی در افزایش تاب آوری و پیشرفت تحصیلی ایفا کند و زمینه ساز مطالعات آتی در راستای بهبود فرآیندهای یادگیری و توسعه مهارت های فردی دانش آموزان باشد، به ویژه در بررسی اثرات عوامل محیطی و ساختاری و نقش آن ها در ایجاد انگیزش و خودکارآمدی تحصیلی با تاکید بر عناصر طبیعت گرایی و معماری بیوفیلیک می تواند افق های جدیدی در طراحی برنامه های آموزشی و سیاست گذاری مدارس ارائه دهد.

مقدمه و هدف: در دنیای امروز، فناوری های نوین به ویژه فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی، تأثیرات عمیق و گسترده ای بر فرآیندهای آموزشی و تعاملات میان دانشجویان و اساتید در دانشگاه ها دارند. این مقاله به بررسی این تأثیرات می پردازد و به تحلیل چگونگی تغییرات در شیوه های ارتباطی و یادگیری در محیط های دانشگاهی ناشی از ورود فناوری های نوین می پردازد. روش شناسی پژوهش: : این تحقیق از نوع تحقیقات کتابخانهای و تحلیلی و توصیفی است. یافته ها: تحول فرآیندهای یاددهی-یادگیری با فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی، منجر به شخصی سازی آموزش، ایجاد محیط های تعاملی و افزایش دسترسی به منابع شده است. با این حال، چالش هایی چون نابرابری دیجیتال، مقاومت در برابر تغییر و مسائل امنیتی، پیاده سازی را با مشکل مواجه کرده است. تجربیات دانشگاهی نشان می دهد موفقیت در گرو سرمایه گذاری در زیرساخت، آموزش مهارت های دیجیتال و ایجاد فرهنگ سازمانی حمایت کننده است. نتیجه گیری: فناوری های نوین و هوش مصنوعی با ایجاد تحول در آموزش، فرصت های بی سابقهای برای شخصی سازی و تعامل فراهم کرده اند. با این حال، بهره برداری کامل از این پتانسیل، مستلزم غلبه بر چالش های دیجیتالی و سرمایه گذاری هوشمند در زیرساخت ها و توانمندسازی انسان ها است.

مقدمه و هدف: هدف از این مطالعه، بررسی نقش واسطه ای آرزوهای شغلی در رابطه خودکارآمدی اجتماعی و وجدان کاری معلمان دوره ابتدایی شهرستان ممسنی بوده است. روش شناسی پژوهش: جامعه آماری در مطالعه حاضر، کلیه معلمان دوره ابتدایی شهرستان ممسنی 485 نفر و بر اساس جدول مورگان، حجم نمونه آماری 215 نفر در نظر گرفته شد و روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای بود. برای گردآوری اطلاعات تحقیق از سه پرسشنامه استاندارد آرزوهای شغلی ابرئین (2016)، وجدان کاری کاستا و مک (1992) و خودکارآمدی اجتماعی اسمیت و بتز (۲۰۰۰) استفاده شد. این تحقیق بر حسب هدف، کاربردی؛ از نظر ماهیت و روش، توصیفی از نوع همبستگی و از لحاظ زمانی، مقطعی بود. از آزمون های همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر و همچنین نرم افزارهای SPSS و AMOOS برای بررسی فرضیات پژوهش استفاده شده است. یافته ها: نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین آرزوهای شغلی، خودکارآمدی اجتماعی و وجدان کاری رابطه معناداری برقرار می باشد. نتیجه گیری: نتایج آزمون تحلیل مسیر نشان داد که آرزوهای شغلی در رابطه خودکارآمدی اجتماعی و وجدان کاری معلمان دوره ابتدایی شهرستان ممسنی، نقش واسطه ای ایفا می کند.

مقدمه و هدف: کنجکاوی به عنوان یکی از مؤلفه های بنیادین روان شناسی یادگیری، نقشی کلیدی در ارتقای انگیزش درونی، پردازش عمیق و مشارکت فعال یادگیرندگان دارد و در آموزش علوم می تواند به بهبود کیفیت یادگیری منجر شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین کنجکاوی، مهارت حل مسئله و یادگیری علوم تجربی در میان دانش آموزان دوره ابتدایی شهر بندر کلاهی انجام شد. روش شناسی پژوهش: روش این پژوهش،توصیفی از نوع همبستگی بود و ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه استاندارد بود که روایی و پایایی آن توسط پژوهشهای قبلی تائید شد. در این پژوهش داده ها از 30 دانش آموز (15 پسر و15 دختر) مدارس پسرانه امام خمینی و دخترانه سعدی در بندرکلاهی گردآوری شد، مهارت حل مسئله 53.60، (2.677SD=) و یادگیری علوم تجربی 15.84، (9.64SD=) بود، آزمون شاپیرو ویلک نشان داد که توزیع نرمال است؛ بنابراین استفاده از آزمون های آماری پارامتریک مناسب بود بر این اساس، برای بررسی روابط بین متغیرها از آزمون همبستگی پیرسون و برای مقایسه میانگین ها بین دانش آموزان پایه های چهارم تا ششم از آزمون ANOVA در نرم افزار SPSS استفاده شد. یافته ها: نتایج تحلیل ها نشان داد بین کنجکاوی و مهارت حل مسئله رابطه ای مثبت و بسیار قوی وجود دارد در مقابل، بین کنجکاوی و یادگیری علوم تجربی و نیز بین مهارت حل مسئله و یادگیری علوم تجربی رابطه معناداری مشاهده نشد. همچنین، آزمون ANOVA بیانگر آن بود که تفاوت معناداری بین پایه های تحصیلی مختلف در سطح کنجکاوی، مهارت حل مسئله و یادگیری علوم وجود ندارد. نتیجه گیری: اگرچه کنجکاوی نقش مهمی در ارتقای توانایی های شناختی به ویژه مهارت حل مسئله دارد، اما برای تأثیرگذاری مستقیم بر یادگیری علوم لازم است از مداخلات آموزشی هدفمند، محیط های یادگیری کاوش محور و ابزارهای سنجش دقیق تر بهره گرفته شود. بر این اساس، طراحی برنامه های درسی و روش های تدریس نوآورانه می تواند با پرورش کنجکاوی، زمینه مشارکت فعال، تفکر انتقادی و یادگیری عمیق تر در علوم را فراهم سازد.

مقدمه و هدف: هدف از انجام این مطالعه، بررسی نقش واسطه ای سرمایه اجتماعی بر رابطه بین کیفیت زندگی کاری و فرسودگی شغلی کارکنان مراکز آموزش عالی شهرستان ممسنی بود. روش شناسی پژوهش: تحقیق حاضر به لحاظ ماهیت و هدف، کاربردی و از نظر روش جمع آوری داده ها، از نوع پژوهش های توصیفی –همبستگی بوده است. جامعه آماری در این مطالعه، کلیه کارکنان مراکز آموزش عالی شهرستان ممسنی (133 نفر) و با استفاده از جدول مورگان-کرجسی، 99 نفر از کارکنان به عنوان نمونه در نظر گرفته شد و روش نمونه گیری، تصادفی طبقه ای بود. در این مطالعه از پرسشنامه های استاندارد کیفیت زندگی کاری والتون (1988)، سرمایه اجتماعی عبدالملکی و همکاران (1394) و فرسودگی شغلی مسلش (1982) برای گردآوری اطلاعات آماری استفاده شده است. روایی محتوایی هر سه پرسشنامه توسط صاحبنظران تأیید گردید و پایایی آن پس از اجرای آزمایشی بین 30 نفر از کارکنان به وسیله محاسبه آلفای کرونباخ برای سه پرسشنامه به ترتیب 846/0، 873/0 و 834/0 تعیین گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر استفاده شد. یافته ها: نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داده بین کیفیت زندگی کاری، سرمایه اجتماعی و فرسودگی شغلی رابطه معناداری داشته است. نتیجه گیری: نتایج آزمون تحلیل مسیر نشان داده است که سرمایه اجتماعی بر رابطه بین کیفیت زندگی کاری و فرسودگی شغلی کارکنان مراکز آموزش عالی شهرستان ممسنی، نقش واسطه ای دارد.

مقدمه و هدف: هدف از انجام این پژوهش، پیش بینی درگیری شغلی معلمان بر اساس خودکارآمدی، سرمایه روانشناختی و تاب آوری معلمان مقطع ابتدایی شهرستان ممسنی بود. روش شناسی پژوهش: این تحقیق بر حسب هدف، کاربردی و همچنین از نظر ماهیت و روش، توصیفی از نوع همبستگی و از لحاظ زمانی، مقطعی بود. جامعه آماری در این پژوهش، کلیه معلمان مقطع ابتدایی شهرستان ممسنی (750 نفر) بوده و با توجه به جدول مورگان، 256 نفر به عنوان نمونه مورد آزمون قرار گرفتند. در این پژوهش از پرسشنامه های استاندارد درگیری شغلی درگیری کاری معلمان هان (2020)، تاب آوری مورگان لیون (2001)، سرمایه روانشناختی لوتانز و همکاران (2007) و خودکارآمدی معلم اسچانن و همکاران (2001) استفاده شد. به منظور آزمون به فرضیه های تحقیق از تحلیل رگرسیون و تی گروه های مستقل و نرم افزار SPSS استفاده شده است. یافته ها: بر اساس تحلیل های آماری:خودکارآمدی و ابعاد آن با ضریب همبستگی ۰.۷۲۵ و ضریب بتای ۰.۵۶۱، پیش بین معنی دار درگیری شغلی هستند. سرمایه روانشناختی و ابعاد آن با ضریب همبستگی ۰.۶۵۷ و ضریب بتای ۰.۵۹۵، قابلیت پیش بینی درگیری شغلی را دارند. تاب آوری با ضریب همبستگی ۰.۶۹۵ و ضریب بتای ۰.۵۴۱، پیش بین مناسبی برای درگیری شغلی است. درگیری شغلی معلمان زن (میانگین ۴.۲۳) به طور معنی داری بالاتر از معلمان مرد (میانگین ۳.۹۶) می باشد. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان می دهد که متغیرهای خودکارآمدی، سرمایه روان شناختی و تاب آوری، پیش بین کننده های معنادار و قوی ای برای درگیری شغلی معلمان هستند. همچنین، سطح درگیری شغلی در معلمان زن به طور قابل توجهی بالاتر از معلمان مرد است.

مقدمه و هدف: این مقاله با تمرکز بر عوامل نیروی انسانی و جبرانی، به تحلیل نقش تعیین کننده این دو دسته عامل در شکل دهی به جو سازمانی و ارائه چارچوبی برای مدیریت مؤثر آن می پردازد. روش شناسی پژوهش: در این مطالعه از روش تحقیق توصیفی با رویکرد کتابخانه ای استفاده شد. در این روش، محققان بدون مراجعه به میدان تحقیق و گردآوری داده های اولیه، به بررسی عمیق و تحلیل محتوای منابع معتبر و موجود (مقالات، کتب، پایان نامه ها و ...) پرداختند. یافته ها: یافته های این پژوهش نشان می دهد که عوامل نیروی انسانی (مانند طراحی شغل، آموزش و ارزیابی عملکرد) و عوامل جبرانی (مانند نظام پاداش مالی و غیرمالی) نقش بنیادینی در شکل دهی به جو سازمانی دارند. این دو دسته عامل در تعاملی پویا و تقویت کننده عمل می کنند، به طوری که اثربخشی هر یک مشروط به عملکرد مطلوب دیگری است. همچنین، شفافیت، انعطاف پذیری و مشارکت کارکنان به عنوان ابعاد کیفی ضروری، زمینه درک عادلانه و پذیرش این عوامل را فراهم می سازند. در نهایت، ایجاد جو سازمانی مثبت مستلزم نگرش یکپارچه و اجرای هماهنگ سیاست های نیروی انسانی و جبرانی است. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان می دهد که شکل گیری جو سازمانی مثبت، حاصل تعامل هماهنگ و تقویت کننده ی عوامل نیروی انسانی (مانند توسعه شغلی و آموزش) و عوامل جبرانی (مانند نظام پاداش عادلانه) است. بنابراین، دستیابی به محیطی با انگیزه و بهره ور مستلزم اتخاذ رویکردی یکپارچه و همسو در طراحی و اجرای این سیاست ها می باشد.

مقدمه و هدف: در دوران کنونی، تحول پارادایمی از مدیریت دارایی های فیزیکی به سرمایه گذاری بر ظرفیت های ناملموس روان شناختی، جایگاه مفهوم سرمایه روان شناختیرا به عنوان یک مزیت رقابتی پایدار در سازمان ها و نهادهای آموزشی تثبیت کرده است. هدف کلی این پژوهش نگاهی نو به سرمایه های روان شناختی در مدارس است. روش شناسی پژوهش: در این مطالعه از روش تحقیق توصیفی با رویکرد کتابخانه ای استفاده شد. یافته ها: یافته های پژوهش نشان می دهد سرمایه روان شناختی—شامل خودکارآمدی، امیدواری، خوش بینی و تاب آوری—یک سازه ترکیبی و توسعه یابنده است که در سازمان ها به منبعی برای مزیت رقابتی پایدار تبدیل می شود. در محیط های آموزشی، این سرمایه از سطح فردی فراتر رفته و به یک «سرمایه جمعی تحول آفرین» تبدیل می شود که جو مدرسه را ارتقا می دهد. این ارتقا به ویژه از طریق تقویت «مطالبه گری هوشمندانه» در دانش آموزان محقق می شود؛ آنان با تکیه بر این سرمایه، از انفعال خارج شده و برای بهبود شرایط آموزشی و اجتماعی به صورت فعال و سازنده اقدام می کنند. در نتیجه، مدرسه به کارگاهی برای پرورش شهروندانی مسئول، تاب آور و پیشرو تبدیل می شود که می دانند چگونه برای آینده ای بهتر بیافرینند و تلاش کنند. نتیجه گیری: سرمایه روان شناختی با ایجاد یک اکوسیستم توانمندساز در مدرسه، نسلی تاب آور، امیدوار و کنشگر را پرورش می دهد. این تحول، مدرسه را از نهادی آموزشی به کارگاهی برای شهروندسازی فعال تبدیل کرده و آینده ای مشارکتی و مسئولانه را پایه ریزی می کند.

مقدمه و هدف : مدارس به عنوان یکی از نهادهای کلیدی در شکل دهی آینده جامعه، نقشی حیاتی در تربیت نیروی انسانی آگاه، خلاق و متعهد دارند. در این میان، توسعه حرفه ای مدیران و معلمان به عنوان راهبردی اساسی برای ارتقای کیفیت آموزش، افزایش اثربخشی یادگیری و تحقق اهداف کلان نظام آموزشی مطرح است. تغییرات سریع فناوری، اجتماعی و فرهنگی، ضرورت بازنگری در دانش، مهارت و نگرش مدیران و معلمان را دوچندان کرده است. لذا هدف پژوهش حاضر، شناسایی مدل های توسعه حرفه ای مدیران و معلمان بر اساس مبانی نظری و رویکردهای نوین یادگیری است. روش شناسی پژوهش: روش تحقیق این مطالعه از نوع توصیفی–تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای است. برای گردآوری داده ها از فیش برداری، تحلیل محتوای نظری و مرور نظام مند پیشینه پژوهش استفاده شد. یافته ها: سیر تحول مدل های توسعه حرفه ای از تمرکز تک بعدی بر دانش، نگرش یا فرآیند، به سوی الگوهای تلفیقی و چندبعدی حرکت کرده است که ابعاد فردی، سازمانی، فرهنگی و اخلاقی را همزمان پوشش می دهند.رویکردهای یادگیری از پداگوژی (مربی محور) و آندراگوژی (خودراهبر) به سمت هیوتاگوژی (یادگیریِ چگونه یادگرفتن) تکامل یافته اند که پاسخگوی نیاز به انطباق پذیری در شرایط پیچیده و غیرقابل پیش بینی است. مدل های بومی مؤکداً بر زمینه گرایی، عمل محوری و توجه به موانع ساختاری و چالش های اجرایی (همانند الگوهای طاهرپور کلانتری و خروشی) تأکید دارند، که شرط لازم برای اثربخشی برنامه هاست. یک یافته کلیدی نوظهور، ضرورت گذار از توسعه انفرادی به توسعه اکوسیستم یادگیری مدرسه است، که در آن تقویت ظرفیت جمعی، شبکه های حرفه ای و فرهنگ مشارکتی، بستر تحقق همه مدل های پیشرفته فردی را فراهم می کند. نتیجه گیری: توسعه حرفه ای اثربخش باید از مدل های مکانیکی فراتر رود و بر ایجاد اکوسیستم های یادگیری پایدار تمرکز کند. در این پارادایم، یادگیری خودرهبر معلمان در بستری غنی از تعامل، حمایت سازمانی و اخلاق حرفه ای پرورش می یابد .

مقدمه و هدف: با توجه به اهمیت زبان به عنوان کامل ترین ابزار ارتباطی و جایگاه کلیدی درس ادبیات فارسی در این زمینه، این پژوهش با هدف یافتن راهکاری برای افزایش علاقه دانش آموزان به این درس انجام شد. پرسش اصلی این بود که چرا برخی دانش آموزان به ادبیات فارسی علاقه ندارند و چگونه می توان این بی علاقگی را برطرف ساخت. روش پژوهش:روش پژوهش کیفی و از نوع اقدام پژوهی بود.ابزار جمع آوری اطلاعات در این پژوهش مصاحبه بود. یافته ها: یافته ها نشان داد که نقش هدایت گر معلم در انتخاب و اجرای نمایش، مسیر را برای دانش آموزان هموار می کند. مشارکت فعال آنان در ساخت عروسک و طراحی صحنه، خلاقیت و علاقه شان را شکوفا می سازد. استفاده از فیلم های آموزشی، آگاهی و مهارت هنری دانش آموزان را افزایش می دهد. در نهایت، واگذاری مسئولیت به تمامی دانش آموزان در مراحل مختلف کار، احساس مسئولیت پذیری و همکاری گروهی را در آنان تقویت می کند. نتیجه گیری: در مجموع، روش نمایشی با وجود زمان بر بودن، تأثیر شگرفی در افزایش مشارکت و علاقه دانش آموزان داشت و توانست کلاسی با مشارکت محدود را به محیطی پویا و با اشتیاق تبدیل کند. رضایت دانش آموزان و اولیا از شکوفایی استعدادها، مؤید کارآمدی این رویکرد در تدریس دروسی با قابلیت روایت پذیری است.

مقدمه و هدف: روابط بین فردی یکی از مؤلفه های کلیدی رشد اجتماعی و هیجانی دانش آموزان است که نقش مهمی در سازگاری تحصیلی و اجتماعی آن ها ایفا می کند. تقویت این روابط از طریق آموزش مهارت های ارتباطی در مدرسه، زمینه ساز تعامل مؤثر، کاهش تعارض و افزایش احساس تعلق در میان دانش آموزان می گردد. پژوهش حاضر،با هدف بهبود روابط بین فردی دانش آموزان دختر پایه چهارم دبستان، در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شد. روش شناسی پژوهش: پژوهش با روش ترکیبی کمی و کیفی و با راهبرد اقدام پژوهی انجام شد؛ درعین حال، اساس کار بر روش کیفی استوار بود. ابزارهای پژوهش شامل مصاحبه با معلمان، والدین، دانش آموزان و مشاور، مشاهده مستقیم روابط بین فردی و مطالعه متون علمی و پرسشنامه روابط بین فردی منجمی زاده (۱۳۹۱) بوده که با کمک والدین توسط دانش آموزان تکمیل شد. پس از تحلیل داده ها، ۱۴ دانش آموز با ضعف در مهارت های بین فردی، در ۷ جلسه ۴۵ دقیقه ای بصورت گروهی در زمینه مهارت های ارتباطی و روابط بین فردی آموزش دیدند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که آموزش مهارت های بین فردی منجر به بهبود تعاملات اجتماعی، افزایش همدلی و مسئولیت پذیری، کاهش تعارضات میان دانش آموزان و ارتقای مشارکت آنان در فعالیت های گروهی شده است.تحلیل کیفی مصاحبه ها و مشاهده ها نیز این بهبود را تأیید کرد. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش می تواند تعاملات اجتماعی دانش آموزان را بهبود بخشد و چالش های ارتباطی والدین، معلمان و مربیان را کاهش دهد. ارائه الگوهای رفتاری مثبت و فرصت های عملی تمرین مهارت های بین فردی توسط مربیان نیز می تواند به رشد اجتماعی، افزایش همدلی و تقویت فرهنگ گفت وگوی سازنده در مدرسه بینجامد.

مقدمه و هدف: هدف از این پژوهش بررسی تاثیر معنویت محیط کار بر تعلق کاری با واسطه گری سلامت سازمانی بین آموزگاران شهرستان کازرون بود. روش شناسی پژوهش: . در این پژوهش با توجه به هدف و موضوع پژوهش از روش توصیفی ازنوع همبستگی بود. جامعه آماری ما شامل تمامی آموزگاران شهر کازرون بود که طبق آمار آموزش و پرورش شامل 410 نفر بود که با استفاده از جدول مورگان 198 نفر را از روش نمونه گیری تصادفی ساده بعنوان نمونه انتخاب کردیم. ابزار این پژوهش سه پرسشنامه معنویت در محیط کارمیلیمان و همکارانش(2003)،پرسشنامه تعلق کاری شافلی (2003) و سلامت سازمانی هوی و فیلدمن (1996) می باشد. که روایی صوری توسط استاد راهنما مورد تایید قرار گرفت و پایایی با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ برای پرسشنامه معنویت در محیط71/0 ،پرسشنامه تعلق کاری 82/0 و سلامت سازمانی 70/0 بدست آمد. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که معنویت محیط کار بر تعلق کاری با واسطه گری سلامت سازمانی بین آموزگاران شهرستان کازرون با ضریب بتای 601/1 تاثیر دارد.همچنین بین معنویب در محیط کار بر تعلق خاطر کاری و سلامت سازمانی به ترتیب با ضریب بتای 531/0و123/0 تاثیر دارد. نتیجه گیری: معنویت در محیط کار هم به طور مستقیم و هم با واسطه سلامت سازمانی بر تعلق خاطر کاری معلمان اثر مثبت دارد، اما اثر غیرمستقیم آن قوی تر است. بنابراین تقویت سلامت سازمانی می تواند پیوند میان معنویت محیط کار و تعلق خاطر کاری را به شکل چشمگیری ارتقا دهد.

مقدمه و هدف:با گسترش فناوری، آموزش الکترونیکی رایج شد اما چالش هایی مانند کاهش تعاملات انسانی را به همراه داشت. در پاسخ، رویکرد آموزش ترکیبی به عنوان تلفیقی از آموزش حضوری و برخط مطرح گردید. هدف این پژوهش، بررسی مبانی، مدل ها و اثربخشی آموزش ترکیبی در نظام های آموزشی است. روش شناسی پژوهش: . پژوهش پیش رو از نظر روش، در زمره تحقیقات توصیفی-تحلیلی قرار می گیرد. داده های مورد نیاز با استفاده از روش اسنادی (کتابخانه ای) و با مرور منابع مکتوب و دیجیتال گردآوری شده اند. یافته ها: یافته ها نشان می دهد آموزش ترکیبی با تلفیق یادگیری حضوری و برخط، ضمن بهره مندی از مزایایی چون انعطاف پذیری، تعامل بیشتر و خودآموزی، به رویکردی مؤثر در نظام های آموزشی تبدیل شده است. مدل های مختلفی برای این رویکرد وجود دارد که مدل حضوری محور و مدل های خطی (جریان برنامه) و غیرخطی (شعاعی) از آن جمله هستند. مرور پژوهش های پیشین حاکی از آن است که یادگیری ترکیبی در مقایسه با روش های سنتی و صرفاً الکترونیکی، تأثیر مثبت و معناداری بر افزایش یادگیری، پیشرفت تحصیلی، رضایت مندی و انگیزه فراگیران دارد. همچنین عواملی مانند کیفیت طراحی آموزشی، استفاده از مدل های مناسب (به ویژه مدل خطی) و تأمین نیازهای خودتعیین گری (خودمختاری، شایستگی و ارتباط) در اثربخشی این رویکرد نقش کلیدی دارند. با وجود چالش هایی نظیر مدیریت زمان و مسائل فناوری، آموزش ترکیبی به دلیل کارایی و اثربخشی بالاتر، به عنوان رویکردی غالب در آموزش های امروزی موردتأکید است. نتیجه گیری: آموزش ترکیبی با تلفیق هوشمندانه آموزش حضوری و برخط، رویکردی مؤثر و انعطاف پذیر برای ارتقای کیفیت یادگیری، افزایش رضایت مندی و پاسخگویی به نیازهای متنوع فراگیران است. موفقیت این رویکرد مستلزم طراحی آموزشی مناسب، توجه به عوامل فناورانه و ارزشیابی مستمر می باشد.

مقدمه و هدف: پژوهش حاضر به تحلیل حقوقی نحوه جبران خسارت توسط شهرداری ها در فرآیند تملک اراضی اشخاص می پردازد و چالش های حقوقی، اجرایی و اقتصادی این فرآیند را بررسی می کند. روش شناسی پژوهش: . پژوهش پیش رو از نظر روش، در زمره تحقیقات توصیفی-تحلیلی قرار می گیرد. داده های مورد نیاز با استفاده از روش اسنادی (کتابخانه ای) و با مرور منابع مکتوب و دیجیتال گردآوری شده اند. همراه با تحلیل قوانین، آرای قضایی و پیشینه پژوهش. یافته ها: یافته ها حاکی از آن است انواع خسارتها شامل:خسارت معنوی، خسارت مادی، خسارت مقطوع و جریمه ها، خسارت غیرقابل جبران، خسارت طاری یا ضمنی، خسارت مورد انتظار، خسارت بیش از حد مقرر قانونی، خسارت خاص، خسارت عام یا مستقیم، خسارت اسمی، خسارت تنبیهی، خسارت جبرانی همچنین اصل غرامت کامل اغلب محدود به ارزش مالی می شود و جنبه های غیرمادی مانند زیان های روحی نادیده گرفته می شود. شیوه های جبران خسارت عمدتاً به دو دسته کلی تقسیم می شوند: جبران عینی (اعاده به وضعیت سابق) و جبران معادلی (بدلی). نتیجه گیری: شهرداری ها به عنوان یک نهاد حقوق عمومی غیردولتی در ایفای وظایف خدمات رسانی به شهروندان ممکن است باعث بروز خسارت هایی گردند. نظارت شهرداری بر پروژه های عمرانی جزء ضروریات مدیریت شهری بوده و هیچ عذری نمی تواند عدم نظارت را توجیه کند. قانون به نوعی در قالب تعهد به نتیجه (نظارت) پیش بینی کرده است که با مداقه در این موارد باید یک مسئولیت غیر تقصیری را تفسیر نمود.

مقدمه و هدف: مقدمه و هدف: نهاد داوری به عنوان یکی از مهم ترین شیوه های جایگزین حل و فصل اختلافات، نقشی اساسی در کاهش حجم دعاوی دادگستری و تسریع در روند رسیدگی دارد. با این حال، در نظام حقوقی ایران، ابطال آرای داوری به دلایل شکلی و ماهوی همچنان یکی از چالش های جدی به شمار می رود. این پژوهش با هدف تحلیل علل و مبانی ابطال آرای داوری صادره از مرکز اتحادیه املاک شهر شیراز در محاکم حقوقی انجام شده است. روش شناسی پژوهش: . پژوهش حاضر به روش توصیفی-تحلیلی و با بررسی قوانین موضوعه دادرسی مدنی، مقررات داوری تجاری، آراء و رویه های قضایی محاکم حقوقی و تحلیل اسناد مرتبط با داوری اتحادیه املاک انجام شده است. یافته ها: افته های پژوهش نشان می دهد که عمده موارد ابطال آرای داوری در این حوزه ناشی از ناآشنایی داوران با مقررات آمره قانونی، بی توجهی به اصول دادرسی عادلانه، نقض تشریفات داوری (از جمله صدور رای خارج از مهلت مقرره)، خروج از حدود اختیارات توافق شده و ضعف نظارت درون سازمانی است. نظام حقوقی ایران در ماده ۴۸۹ قانون آیین دادرسی مدنی به صراحت جهات بطلان رای را پیش بینی نموده تا تضمینی برای حقوق دفاعی اصحاب دعوا باشد. نتیجه گیری: استقلال نهاد داوری منوط به رعایت دقیق توازن میان آزادی اراده طرفین و نظارت قضایی محاکم است. جهت کاهش نرخ ابطال آرا، ایجاد نظام آموزش تخصصی برای داوران اتحادیه املاک، تدوین دستورالعمل های استاندارد شکلی و حقوقی، و اصلاح فرآیندهای موافقت نامه های داوری ضروری به نظر می رسد.

مقدمه و هدف: وقف به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای حقوقی و اجتماعی در نظام اسلامی، ظرفیت های عظیمی برای توسعه فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی کشور دارداین پژوهش با هدف شناسایی مهم ترین چالش های حقوقی و قضایی در اداره موقوفات، بررسی تأثیر نظریات مشورتی اداره کل حقوقی بر تصمیمات قضایی و ارائه راهکارهای اصلاحی برای مدیریت کارآمدتر و شفاف تر موقوفات انجام شده است. روش شناسی پژوهش: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش اجرا، توصیفی-تحلیلی از نوع کیفی است. داده ها با استفاده از منابع کتابخانه ای، شامل قوانین و مقررات مرتبط با وقف، نظریات مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضائیه، گزارش های پژوهشی و مقالات علمی گردآوری شده است. یافته ها: مطالعه منابع نشان می دهد که مهم ترین چالش های حقوقی و قضایی در اداره موقوفات و اماکن متبرکه شامل پنج دسته است: (1) چالش های تقنینی (ناکارآمدی، تعارض و ابهام در قوانین)؛ (2) چالش های نظارتی (ضعف و تعدد نهادهای نظارتی و نبود شفافیت)؛ (3) چالش های ناشی از تعارض نیت واقف با نیازهای روز جامعه؛ (4) چالش های مدیریتی و ساختاری (کمبود نیروی متخصص و تداوم مدیریت سنتی)؛ و (5) چالش های ناشی از دخالت های گسترده دولتی در امور وقفی. نظریات مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضائیه با وجود عدم الزام آوری قانونی، از طریق رفع ابهامات قانونی، ایجاد وحدت رویه، تأمین امنیت قضایی و راهنمایی دستگاه های اجرایی، تأثیر قابل توجهی بر تصمیمات قضایی مرتبط با موقوفات دارند. با این حال، محدودیت هایی مانند عدم جامعیت و احتمال تغییر رویه، کارایی آن ها را کاهش می دهد. نتیجه گیری: برای مدیریت کارآمد و شفاف موقوفات، باید قوانین جامع تدوین، دخالت دولت کاهش، نظارت مردمی تقویت، و نظام قضایی تخصصی و سریع شود.

مقدمه و هدف: این پژوهش با هدف تحلیل آثار حقوقی مترتب بر تعلیق وکیل دادگستری در پرونده های جاری و نیز بررسی تدابیر حمایتی از موکلان و شرایط بازگشت وکیل تعلیق شده به حرفه وکالت انجام شده است. روش شناسی پژوهش: پژوهش حاضر به روش کتابخانه ای با رویکرد توصیفی-تحلیلی انجام شده است. در این تحقیق کیفی، با مطالعه کتب و منابع معتبر داخلی و خارجی، قوانین و مقررات موضوعه، نظریات مشورتی اداره حقوقی و نیز مقالات پژوهشی مرتبط، اطلاعات لازم گردآوری گردید. یادداشت ها به صورت فیش استخراج و با طبقه بندی موضوعی، مورد تحلیل و تفسیر قرار گرفته است. یافته ها: تعلیق وکیل دادگستری در پرونده های جریانی، آثار حقوقی مهمی شامل اختلال در روند دادرسی، نقض حق دفاع موکل، کاهش اعتبار وکالت نامه و امکان طرح دعوای مسئولیت مدنی علیه وکیل دارد. این تعلیق همچنین پیامدهای اجتماعی مانند کاهش اعتماد عمومی به نهاد وکالت و پیامدهای اقتصادی ناشی از کاهش درآمد وکیل را به همراه می آورد. با این حال، نظام حقوقی تدابیر حمایتی مانند تعیین وکیل تسخیری، اعطای فرصت برای معرفی وکیل جدید و امکان مطالبه خسارت را پیش بینی کرده است. همچنین وکیل تعلیق شده پس از پایان مدت تعلیق، رفع علل تخلف و تأیید مراجع انتظامی می تواند به حرفه وکالت بازگردد. نتیجه گیری: تعلیق وکیل دادگستری با هدف حفظ شأن حرفه وکالت اعمال می شود، اما آثار مستقیمی بر حقوق موکل و فرآیند دادرسی دارد. اعمال این مجازات باید بر اساس اصول دادرسی منصفانه و حمایت از حقوق موکلان صورت گیرد. نظام حقوقی ایران با تدابیری همچون وکیل تسخیری، مطالبه خسارت و امکان بازگشت وکیل پس از رفع تعلیق، تعادل میان انضباط حرفه ای و حمایت از حقوق موکلان را برقرار کرده است.