مجتبی اقلیدی

پژوهش حاضر یک مطالعه آمیخته است که بر سنجش آگاهی معلمان ایرانی زبان انگلیسی از رویکرد تحقیقی گفتگومحور و بررسی تأثیر آگاهی از این رویکرد بر تبدیل شیوه های تدریس معلمان به گفتگومحور متمرکز بود. این پژوهش دو مرحله را در بر می گرفت. برای مرحله اول پژوهش، پرسش نامه محقق ساخته با مقیاس لیکرت 5 درجه ای طراحی گردید. از روش نمونه گیری هدفمند برای انتخاب 150 معلم زبان انگلیسی در استان فارس استفاده شد. نتایج نشان داد که آگاهی معلمان زبان انگلیسی برای به کار بردن این رویکرد در کلاس هایشان کافی نیست. در مرحله دوم، سه معلم زبان انگلیسی در یک دوره ضمن خدمت شرکت کردند تا آگاهی خود را از رویکرد تحقیقی گفتگومحور افزایش دهند. پس از آن، پنج جلسه از یک ترم 20 جلسه ای به صورت ویدئویی ضبط و مشاهده گردید. از داده ها برای امتیاز دادن به مقیاس سطوح انتقال جویس و شورز  (2002) برای هر معلم استفاده شد تا مشخص شود آیا آن ها روش تدریسشان را به گفتگومحور تغییر داده اند یا خیر. برای مثلث سازی داده ها از جلسات مصاحبه ژرف استفاده شد. به منظور بررسی میزان به کارگیری رویکرد گفتگومحور توسط معلمان، از شاخص ارزیابی معلمان در ابزار سنجش تحقیقی گفتگومحور (DIT) استفاده گردید. نتایج حاصله نشان داد که آگاهی معلمان از رویکرد تأثیر مثبتی بر روی عملکردشان برای تبدیل از یک جانبه به گفتگومحور داشته است. بااین حال، در مراحل اولیه عملیاتی کردن رویکرد در کلاس معلمان و فراگیرانشان با چالش ها و مشکلاتی مواجه بوده اند.