یاسر رضاپورمیرصالح

هدف: توانایی حل تعارض زوجین به نگرش ها و مهارت هایی اشاره دارد که فرد را قادر می کند در برابر مشکلات زندگی راه حل مؤثر و سازگارانه را انتخاب کند و در رضایت زناشویی نقش داشته باشد. براین اساس، پژوهش حاضر باهدف بررسی کیفی عوامل مؤثر بر حل تعارض در نومتأهلین انجام شد. روش پژوهش: این پژوهش کیفی و از نوع پدیدارشناسی توصیفی با استفاده از روش هفت مرحله ای کلایزی انجام شد. نومتأهلین به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شده و نمونه گیری تا مرحله اشباع در مصاحبه نیمه ساختار یافته ادامه یافت. جمع آوری داده ها با استفاده از مصاحبه نیمه ساختار یافته با 11 نفر انجام شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که یازده مقوله شامل سبک های مناسب مذاکره؛ استفاده از کمک متخیصصی یعنی، مشاور/روان شناس؛ بازگردانی سیستم عواطف مثبت زوجین بعد از تعارض و درگیری؛ راهبردهای مقابله ای زوجین هنگام مواجهه با کنترل گری خانواده ها؛ تلاش خانواده برای حل تعارض زوجین؛ مسائل اقتصادی و توانمندی حل آن؛ عدم کنترل گری؛ اعتماد؛ تشویق؛ بهزیستی هیجانی و مهارت گفت وگوی مؤثر، از عوامل مؤثر بر حل تعارض نومتأهلین است که در بهبود روابط آنها نقش دارد. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که غنی سازی توانایی حل تعارض زوجین می تواند آمادگی نومتأهلین را برای مواجهه با بحران های مشابه در آینده افزایش دهد. ارائه اطلاعات، آموزش به زوجین و مداخلات مشاوره ای برای افزایش توانایی حل تعارض، به نومتأهلین در بهبود روابط آنها کمک شایانی می کند