زهرا رجائی

درمورد نظام دادرسی کیفری حاکم بر کشور ایران، این امر تقریباً به یک کلیشه تبدیل شده که  ساختار آن از نوع نظام مختلط (تعادلی) است؛ یعنی در مرحله تحقیقات مقدماتی از ویژگی های نظام تفتیشی، و در مرحله رسیدگی از ویژگی های نظام اتهامی بهره می برد. بااین حال، تأمّل در داده های نظری موجود مربوط به نحوه رسیدگی کیفری در دو نظام دادرسی تفتیشی و اتهامی -که به ترتیب نوعاً در دو خانواده حقوقی سیول لا و کامن لا حاکم اند- و نگریستن به مقررات قانون آیین دادرسی کیفری از این منظر، این باور محلّ تردید قرار می گیرد. ازاین رو، این مقاله درصدد است که به روش توصیفی- تحلیلی و با بهره گیری از داده های کتابخانه ای، به این پرسش پاسخ بگوید که چالش های تحقق اتهامی بودن مرحله رسیدگی در حقوق ایران کدامند؟ یافته این پژوهش این است که در رسیدگی های کیفری ایران، نقش محوری به عهده اطلاعات پرونده و قضات است، نبرد و ترافع چندانی میان طرفین درنمی گیرد، و درمجموع سویه های تفتیشی در این رسیدگی ها پررنگ تر از سویه های اتهامی است. بنابراین اساساً سخن گفتن از نظام دادرسی «تعادلی» تا اندازه زیادی گمراه کننده و خالی از واقعیت است.

مطالعه حاضر با هدف شناخت خرده مفهوم ها، طبقات توصیفی و درک کاملی از برداشت ها، تجربیات و ادراکات همکاران تازه وارد، پیرامون پدیده "جامعه پذیری کارکنان تازه وارد " در سازمان های دولتی شهرستان شیراز است.تحقیق حاضر از نوع کاربردی است، روش پژوهش، کیفی از نوع پدیدارشناسی بود که درصدد نظم دهی به مسائل اجتماعی با رویکرد ذهنی است و از منظر فلسفی در زمره پارادایم تفسیرگرایی قرار می گیرد. که با توجه به قاعده اشباع مقوله ای، 26 نفر از اعضا سازمان از طریق نمونه گیری هدفمند با روش گلوله برفی انتخاب شد.در این پژوهش بر پایه تحلیل مصاحبه ها و تجربه زیسته مشارکت کنندگان، سه مضمون اصلی وفاق آفرینی سازمانی، خلق رسالت سازمانی، تکوین بسندگی شغلی نسبت به فرآیند جامعه پذیری تازه واردان از طریق همکاران در سازمان به دست آمد. نتایج پژوهش حاضر حاکی از این است که رفتار و تعامل همکاران با تازه واردها نقش مهمی در موفقیت و یکپارچگی اجتماعی شدن تازه وارد دارد. پژوهش موجود نشان می دهد که پیوندهای قوی مستلزم شبکه های کوچک تر است و تاکتیک های اجتماعی سازی رسمی و فرآیند غیررسمی اجتماعی شدن منجر به پیوندهای قوی تر می شود.