مجید رازانی

این پژوهش با هدف بررسی تجربه زیسته ذینفعان ورزش آموزشی در شکل دهی رفتارهای زیست محیطی و پر کردن این شکاف دانشی انجام شده است. روش تحقیق کیفی با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری به کار گرفته شد و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۵ نفر از ذینفعان ورزش آموزشی، شامل معلمان، مربیان، دانش آموزان، والدین و متولیان ورزش، گردآوری شد. تحلیل داده ها نشان داد که ورزش آموزشی از طریق افزایش آگاهی زیست محیطی، تغییر نگرش ها و شکل دهی رفتارهای پایدار می تواند نقشی کلیدی در ترویج مسئولیت پذیری زیست محیطی ایفا کند. همچنین برای اعتبارسنجی یافته ها، از روش هایی مانند مثلث سازی داده ها، بررسی همتایان و بازبینی مشارکت کنندگان استفاده شد. یافته های پژوهش در چهار محور اصلی آگاهی از نقش زیست محیطی ورزش آموزشی، تأثیر ورزش آموزشی بر رفتار زیست محیطی و راهکارهای بهبود ورزش آموزشی زیست محیط طبقه بندی شدند. نتایج پژوهش نشان داد که ورزش آموزشی یا تربیتی پتانسیل بالایی برای آموزش مهارت های زیست محیطی و تغییر رفتارهای پایدار دارد، اما تحقق این هدف مستلزم حمایت های سیاست گذاری، اصلاح ساختارهای اجرایی و آموزش گسترده تر معلمان و مربیان است. این پژوهش با ارائه شواهد تجربی، بر اهمیت ادغام آموزش زیست محیطی در برنامه های ورزشی تأکید دارد و پیشنهاداتی عملی برای توسعه این حوزه ارائه می کند. یافته ها می توانند مبنای برنامه ریزی های آموزشی در مدارس و دانشگاه ها قرار گیرند و به سیاست گذاران، مربیان و مدیران آموزشی در طراحی برنامه های کارآمدتر کمک کنند.