فهیمه سیستانی

زمینه و هدف: یکی از تغییرات و چالش های اصلی و اساسی در جامعه ی ایرانی گرایش به زندگی مجردی و رویگردانی از امر ازدواج و درواقع بی رغبتی به ازدواج است؛ لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر نگرش به عشق و کمال گرایی در زنان مجرد بی رغبت به ازدواج انجام شد. مواد و روش ها: روش پژوهش از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی دانشجویان دختر دانشگاه های آزاد شهر اصفهان در سال 1402 بودند. افراد شرکت کننده در پژوهش بر اساس ملاک های ورود و خروج انتخاب شدند. تعداد 30 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و از طریق گمارش تصادفی در گروه آزمایش و گروه کنترل قرار داده شدند (در هر گروه 15 نفر). سپس از هر دو گروه پیش آزمون گرفته شد، درنهایت گروه آزمایش طرحواره درمانی، طی 8 جلسه مداخله مربوط به خود را دریافت کرد، درحالی که گروه کنترل هیچ گونه آموزشی دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه نگرش به عشق هندریک و هندریک (1998)، پرسشنامه کمال گرایی هیل و همکاران (2004) و پرسشنامه رغبت سنج ازدواج حیدری و همکاران (1383)، جمع آوری و با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در نرم افزار SPSS نسخه 23 تحلیل شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد طرحواره درمانی موجب کاهش کمال گرایی و بهبود نگرش به عشق در زنان مجرد بی رغبت به ازدواج گردید و اثرات درمان در مرحله پیگیری نیز باقی ماند.(F=9.95 and P<0.01) نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش حاضر می توان از طرحواره درمانی جهت بهبود نگرش به عشق و کاهش کمال گرایی در زنان مجرد بی رغبت به ازدواج بهره گرفت