فلورا رحیم آقایی

مقدمه: همواره استرس یکی از چالش های تحصیل در رشته پزشکی به خصوص در دوره کارورزی بوده است و شناسایی منابع روان شناختی که به عنوان عوامل محافظتی برای دانشجویان عمل نماید از دغدغه های متخصصین سلامت روان است. بنابراین این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر نشانگان استرس و سرمایه روان شناختی دانشجویان پزشکی انجام شده است. روش کار: پژوهش حاضر به روش نیمه آزمایشی، همراه با پیش آزمون و پس آزمون با یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود. جامعه آماری کلیه دانشجویان پزشکی کارورز (اینترن) دانشگاه آزاد اسلامی تنکابن در سال 1402-1401 که تعداد آنها 100 نفر بودند. آزمودنی ها با روش نمونه گیری (در دسترس) و تصادفی انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش، آموزش کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی را در 8 جلسه 120 دقیقه ای دریافت کردند، اما گروه کنترل مداخله ایی دریافت نکرد. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه های نشانگان استرس خدایاری فرد و پرند (1385) و سرمایه روا ن شناختی توسط Luthansو همکاران (2007) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها کوواریانس چند متغیره توسط نرم افزار SPSS-27 به کار گرفته شد. یافته ها: نتایج نشان داد که آموزش برنامه کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی باعث کاهش نشانگان استرس و افزایش سرمایه روان شناختی در پس آزمون نسبت به پیش آزمون شده است (0/05>P). نتیجه گیری: این برنامه باعث کاهش موثر نشانگان استرس و افزایش سرمایه روان شناختی کارورزان پزشکی شد. این پژوهش اهمیت بالایی در بهبود سلامت روانی و فیزیکی دارد، همچنین برنامه های عملی برای کاهش استرس و افزایش عملکرد در حرفه پزشکی ارائه می دهد. این یافته ها می تواند به عنوان راهنمایی برای توسعه برنامه های آموزشی مشابه در حوزه های بهداشتی و پزشکی، با هدف بهبود کیفیت خدمات و کاهش استرس مورد استفاده قرار گیرد.

چکیده مقدمه: در پاندمی کووید19 با کاهش حضور دانشجویان در بالین، نگرانی در مورد عدم کفایت آموزش احساس شد. شرایط پزشکان را در گیر درمان و از آموزش دور کرده بود. لذا رو آوردن به راهکارهایی در آموزش اهمیت یافت. این مطالعه به بررسی تاثیر آموزش همتایان بر نسخه نویسی دانشجویان بخش اطفال در پاندمی کووید19 پرداخت. روش کار: این مطالعه ی نیمه تجربی بر روی 60 نفر از دانشجویان پزشکی انجام شد. این دانشجویان با تخصیص تصادفی در دو گروه 30 نفره تجربه و کنترل قرار گرفتند. در گروه کنترل تدریس توسط اتند و در گروه تجربه توسط همتا انجام گرفت. پیش آزمون قبل از انجام مداخله و پس آزمون پس از گذشت 3 هفته برای هر دو گروه اجرا شد. علاوه بر این در گروه مداخله چند سوال باز پاسخ برای بررسی رضایت و نگرش نسبت به آموزش همتا پرسیده شد. تحلیل داده ها با آزمون های تی و کوواریانس انجام گرفت. یافته ها: میانگین نمرات نسخه نویسی قبل و بعد از تدریس در هر دو گروه تفاوت معناداری داشت ( 0.000). همچنین میانگین در گروه تجربه با گروه کنترل متفاوت بود (0.000 ) و آموزش همتایان تاثیر گذار تر دیده شد (0.001 ). اکثریت دانشجویان (%76.6) از آموزش همتا رضایت داشتند. فضای بدون نگرانی مهم ترین منفعت این آموزش شناخته شد (%46.6). %93.3 افراد موافق کاربرد این روش در پاندمی بودند. نتیجه گیری: با توجه به تاثیر آموزش همتا و رضایت از آن بکارگیری این روش در برنامه های آموزشی توصیه می شود.