زینب کرامتی یزدی

با توجه به ضرورت بازنگری و تحول در رویکردهای توسعه حرفه ای، مربی گری همتا به عنوان روشی تعاملی، اثربخش و مقرون به صرفه، در ادبیات جهانی مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی ادراکات اعضای هیئت علمی دانشگاه مازندران نسبت به مربی گری همتا، به مثابه ابزاری برای نهادینه سازی توسعه حرفه ای انجام شده است. این مطالعه با روش توصیفی-پیمایشی و با استفاده از پرسشنامه استاندارد آدریبیگبه و آجاسا (2013)، دیدگاه های 120 نفر از اعضای هیئت علمی را گردآوری و تحلیل کرده است. نتایج حاصل از تحلیل داده ها با روش میانگین وزنی نشان می دهد مشارکت کنندگان، مربی گری همتا را سازوکاری مؤثر برای یادگیری تعاملی، ارتقای عملکرد حرفه ای و افزایش رضایت شغلی ارزیابی کرده اند. با این حال، چالش هایی همچون تفاوت در نگرش ها، محدودیت زمانی و نبود آموزش کافی نیز به عنوان موانع بالقوه مطرح شده اند. همچنین، نتایج نشان داد اعضای هیئت علمی ترجیح بیشتری به یادگیری از طریق دوره های رسمی آموزشی دارند، هرچند مربی گری همتا نیز در حال کسب جایگاهی روبه رشد در میان شیوه های یادگیری است.  

مطالعه حاضر، فراتحلیلی بر پژوهش های انجام شده در حوزه مدیریت منابع انسانی است. هدف از این مطالعه ترکیب کمی نتایج پژوهش ها، در حوزه تأثیر کارکرد های مدیریت منابع انسانی با استفاده از مدل توانایی- انگیزش – فرصت ( A-M-O ) بر ستاده های سازمانی می باشد. با استفاده از روش محاسبه اندازه اثر و نرم افزار CMA2 تعداد 145 مقاله در بازه زمانی سال های 1387- 1397 برگرفته از مجله های پژوهشی مدیریت در ایران مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که ارتباط مثبت و معنی داری میان متغیر کارکردهای مدیریت منابع انسانی و متغیر ستاده های سازمانی وجود دارد. یافته های این پژوهش برای مدیران سازمان ها دلالت بر این دارد که سرمایه گذاری بر کارکردهای مهارت محور، انگیزش محور و فرصت محور در مدیریت منابع انسانی تأثیر معنی دار و مثبتی بر افزایش ستاده های مالی و عملیاتی سازمان ها خواهد داشت.