باقر شجاع انزابی

زمینه و هدف: مطالعات نشان می دهد که شاخص های آنتروپومتریکی و آمادگی هوازی در ورزشکاران رشته های ورزشی مختلف پاسخ های متفاوتی ایجاد می کند. هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط بین شاخص های آنتروپومتریکی و Vo2max در کشتی گیران حرفه ای نوجوان و جوان تیم ملی بود. مواد و روش ها: این تحقیق از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل 43 کشتی گیر حرفه ای نوجوان و جوان تیم ملی ایران بود که آزمودنی ها بصورت نمونه گیری داوطلبانه و در دسترس، با میانگین سنی 76/0±72/17، میانگین قدی 05/8±11/173 و میانگین وزنی 51/20±07/73 انجام گرفت (22 کشتی گیر نوجوان و 21 کشتی گیر جوان). شاخص های آنتروپومتریکی آزمودنی ها با استفاده از دستگاه ترکیب بدن و VO2max توسط دستگاه گازآنالایزر و آزمون بروس اندازه گیری شد. در بخش آمار استنباطی جهت بررسی نرمال بودن توزیع داده ها از آزمون شاپیرو-ویلک و برای بررسی همبستگی بین متغیرها به علت ناپارامتریک بودن داده های مربوط به Vo2max از آزمون کندال استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده های حاصل از پژوهش از نرم افزار SPSS نسخه 26 و برای رسم نمودارهای مربوطه از برنامه Excel استفاده شد، همچنین سطح معنی داری آزمون ها در این پژوهش 05/0≥P در نظر گرفته شد. نتایج: نتایج نشان داد حداقل، حداکثر و میانگین قد، وزن، توده بدون چربی، شاخص توده بدنی و حداکثر اکسیژن مصرفی کشتی گیران جوان حرفه ای بیشتر از گروه نوجوانان بود و حداکثر درصد چربی گروه نوجوانان کشتی گیر بیشتر از جوانان بود. نتایج نشان داد که مقایسه شاخص توده بدنی، توده بدون چربی و درصد چربی با حداکثر اکسیژن مصرفی در نوجوانان تفاوت معنی دار نشان داد. همچنین ما بین شاخص توده بدنی و بدون چربی دو گروه نیز رابطه معنی داری نشان داده شد. نتیجه گیری: به نظر می رسد کشتی گیران جوان در مقایسه با کشتی گیران نوجوان به دلیل سازگاری بیشتر عملکرد بهتری داشتند. اما برای اثبات هر چه بهتر در این زمینه نیازمند مطالعات بیشتری است.

هدف: هدف ازمطالعه حاضر بررسی تاثیر 8 هفته تمرینات پلایومتریک بر چابکی، سرعت، استقامت و توان انفجاری تکواندوکاران بود. روش تحقیق: نمونه پژوهش 20 نفر از تکواندوکاران با میانگین سنی 8/1 ±1/20 سال، قد 50/70±175 سانتی متر و وزن 40/6±20/60 کیلوگرم شهر اردبیل بودند که داوطلبانه در پژوهش شرکت کردند. پس از انجام پیش آزمون، آزمودنی ها به طور تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی، به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته) به انجام تمرینات منتخب پلایومتریک پرداختند. گروه کنترل، تمرینات عادی خود را دنبال می کردند. در پایان دوره تمرینی، پس آ زمون گرفته شد. روش های آماری: از آزمون کلوموگروف- اسمیرنوف برای نرمال بودن داده ها و از آزمون t استودنت در گروه های مستقل و وابسته برای مقایسه میانگین پیش آزمون و پس آزمون متغیر ها در گروههای تجربی و کنترل استفاده گردید. یافته ها: تمرینات پلایومتریک به طور معناداری باعث افزایش توان انفجاری پاها، سرعت، چابکی و انعطافپذیری عضلات کمر و ران تکواندوکاران گردید. نتیجه گیری: تمرینات پلایومتریک سبب افزایش سرعت، استقامت و توان انفجاری می شود، به نظر می رسد افزایش سرعت و کاهش زمان دویدن تکواندوکاران در اثر تمرینات پلایومتریک احتمالاً در اثر سازگاریهای عصبی- عضلانی و تغییرات سرعت در مرحله انقباض برونگرا و درونگرا باشد.