مرضیه اسلامی

گیاه دارویی عناب با نام علمی .Ziziphus jujuba Mill وابسته به تیره Rhamnaceae و از گیاهان بومی فلات ایران است. مهمترین گونه های جنس Zizyphus در ایران شامل عناب (Zizyphus jujube Mill.) ، کنار بوشهری (Z. spina-christii L.) ، کنار کازرونی ،(Z. lotus (L) Wild.) ، کنار آفریقایی (Z. mauritiana Lam.) و رملیک (Z. nummularia Burm.f.) می باشد. خواص درمانی متعددی برای عناب به تنهایی و یا همراه با فعالیت ورزشی به اثبات رسیده است که از جمله آنها می توان به خواص ضد پیری، ضد التهابی، ضد سرطانی، ضد باکتریایی و ضد میکروبی، ضد اسهالی، ضد صرعی، ضد دیابتی (ضد هایپرگلسیمی و کاهش دهنده قند خون)، کاهش دهنده چربی خون (ضد هایپرلیپیدمی)، اثر ضد خستگی ورزشی، تنظیم کردن سیستم ایمنی، خواص آنتی اکسیدانی، خون ساز بودن و تصفیه کننده خون، آرامش بخش بودن و کاهش اضطراب، پایین آورنده فشار خون، بهبود بیماری های نوروپاتولوژیک همانند آلزایمر، پارکیسنسون و اختلالات شناختی، مشکلات کبدی؛ چاقی؛ مشکلات کلیوی و ادراری؛ جلوگیری از بروز مشکلات قلبی-عروقی، ترمیم بافت های آسیب دیده و تقویت عضلات، بازدارنده گرسنگی و اشتها اشاره کرد. از طرفی دیگر، مصرف بیش از حد عناب باعث ایجاد ویتامین K در خون شده و خون را غلیظ می کند. در مجموع با توجه به تحقیقات علمی انجام شده و وجود ترکیبات شمیایی مؤثر در درمان و پیشگیری از بیماری ها، مکمل یاری عناب به عنوان گیاه دارویی در کنار فعالیت ورزشی برای سلامت مغز، قلب و عروق، کبد، تسکین دردهای عضلانی و همچنین درمان انواع بیماری ها اثربخش به نظر می رسد.

پژوهش حاضر، با هدف ارائه الگوی تاثیر سرمایه روانشناختی، رضایت از زندگی، همدلی، احساس گناه و شرمساری با خود بخشایشگری می باشد. جامعه آماری دانشجویان مقطع کارشناسی رشته علوم تربیتی دانشگاه پیام نور ساری به تعداد 260 نفربوده است، که با استفاده از جدول کرجسی و مورگان تعداد 152 نفر (63 پسر و 59 دختر)، تعیین و سپس با سهم جمعیت هر طبقه در جامعه، حجم نمونه با توجه به هر سال تحصیلی مشخص و پرسشنامه ها بین دانشجویان - که به صورت تصادفی انتخاب شده بودند- اجرا شد، ابزارهای گردآوری داده ها شامل؛ شاخص واکنش گری بین فردی دیوس (1994)، مقیاس حالت شرم و گناه مارشال، سانفتنز و تانگنی (1995)، مقیاس خودبخشایگری ول، دی شی و واکینی (2008)، مقیاس رضایت از زندگی، دینر و همکاران (1985) و پرسشنامه سرمایه روانشناختی لوتانز و همکاران (2007)، بود. محقق با بررسی پیشینه و مدلهای مفهومی، مدل مفهومی را از خود بخشایشگری ارایه کرده است که در مطالعات مختلف تایید شده است. یافته ها نشان داد که بین سرمایه روانشناختی، رضایت از زندگی، همدلی و خود بخشایشگری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. یعنی با افزایش سرمایه روانشناختی، رضایت از زندگی و همدلی، خود بخشایشگری افزایش می یابد. همچنین بین احساس گناه و شرمساری و خود بخشایشگری رابطه معکوس و معناداری وجود دارد یعنی با افزایش احساس گناه و شرمساری، خودبخشایشگری کاهش می یابد. همچنین نتایج مدل یابی معادلات ساختاری نشان داد؛ احساس شرم، همدلی و رضایت از زندگی اثر مستقیمی بر خودبخشایشگری دارند و رضایت از زندگی و همدلی نیز دارای نقش واسطه ای بودند.