اثربخشی برنامه یادگیری اجتماعی- هیجانی بر پذیرش اجتماعی و ادراک شایستگی در نوجوانان مبتلا به اختلال یادگیری خاص
آرشیو
چکیده
هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثربخشی برنامه یادگیری اجتماعی- هیجانی بر پذیرش اجتماعی و ادراک شایستگی در نوجوانان مبتلا به اختلال یادگیری خاص بود. این پژوهش با روش نیمه آزمایشی با پیش آزمون - پس آزمون و با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشآموزان مبتلا به اختلال یادگیری خاص مشغول به تحصیل در دوره دوم ابتدایی استان آذربایجان غربی در نیمسال اول سالتحصیلی 04-1403 بودند. تعداد افراد نمونه برای هر یک از گروههای آزمایش و گروه کنترل 18 نفر و در مجموع 36 نفر بود که بصورت در دسترس انتخاب و بصورت تصادفی ساده جایگزین شدند. جهت گردآوری دادهها در این پژوهش از پرسشنامههای پذیرش اجتماعی مارلو و کراون (1960) و ادراک شایستگی هارتر (1985) استفاده شد. در این پژوهش پروتکل جلسات یادگیری اجتماعی- هیجانی براساس کتاب آموزش مهارت های اجتماعی هیجانی صدری دمیرچی (۱۳۸۹) و توسط صدری دمیرچی و اسماعیلی قاضی ولوئی (1395) در 12 جلسه 1 ساعته اجرا شد. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که برنامه یادگیری اجتماعی- هیجانی به میزان 0.31 واحد بر پذیرش اجتماعی تاثیر داشت. همچنین، برنامه یادگیری اجتماعی- هیجانی به میزان 0.17 واحد بر ادراک شایستگی تاثیر داشت. یافته ها نشان داد که برنامه یادگیری اجتماعی-هیجانی موجب بهبود پذیرش اجتماعی و ادراک شایستگی در نوجوانان مبتلا به اختلال یادگیری خاص شد. این نتایج بیانگر اثربخشی این مداخله در ارتقای مهارت های اجتماعی و خودادراکی این گروه از دانش آموزان است.The effectiveness of a social-emotional learning program on social acceptance and perceived competence in adolescents with specific learning disorders.
The aim of the present study was to investigate the effectiveness of a social-emotional learning program on social acceptance and perceived competence in adolescents with specific learning disabilities. This study was conducted using a quasi-experimental method with a pre-test-post-test design and a control group. The statistical population of this study was all students with specific learning disabilities studying in the second grade of elementary school in West Azerbaijan province in the first semester of the 2010-2011 academic year. The number of sample individuals for each of the experimental and control groups was 18, and a total of 36 people were selected through convenience and replaced by simple random sampling. To collect data in this study, Marlow and Crown's (1960) Social Acceptance Questionnaire and Harter's (1985) Perceived Competence Questionnaire were used. In this study, the protocol of social-emotional learning sessions was implemented in 12 one-hour sessions based on the book Social-Emotional Skills Training by Sadri Demirchi (2010) and Sadri Demirchi and Esmaili Ghazi Volvi (2016). The results of data analysis showed that the social-emotional learning program had an effect of 0.31 units on social acceptance. Also, the social-emotional learning program had an effect of 0.17 units on perceived competence. The findings showed that the social-emotional learning program improved social acceptance and perceived competence in adolescents with specific learning disorders. These results indicate the effectiveness of this intervention in improving social skills and self-perception in this group of students.
تبلیغات
