حکم فقهی ورود غیرمسلمانان به اماکن مذهبی مسلمانان و تأثیر آن بر گردشگری مذهبی «چالش ها و راهکارها» (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
اماکن مقدس و مذهبی مسلمانان به دلیل زیبایی، شکوه و تنوع در معماری، همواره مقصد گردشگران برای دیدن و مشاهده ی آن اماکن بوده است. حال با توجه به این که نزد برخی فقهای مذاهب اسلامی ورود غیرمسلمانان به اماکن مذهبی مسلمانان جایز نیست، سؤالی که پیش می آید این است که باتوجه به این که در عصر حاضر سیاحت و سفر رفتن و گردشگری رونق فراوانی یافته است و بسیاری از گردشگران غیرمسلمان، کشورهای مسلمان و اماکن مذهبی آنان مانندمساجد، زیارتگاه ها و بارگاه ها را مقصد گردشگری خود انتخاب می کنند و ازیک طرف باید از این سرمایه بزرگ گردشگری استفاده کرد و از طرف دیگر باید به معارف اسلامی پایبند بود، چه باید کرد و چگونه این چالش را حل نمود؟ به این نتیجه رسیده است که آنچه فقهای متقدم مبنی بر عدم جواز ورود غیرمسلمانان به اماکن مذهبی مسلمانان بیان کرده اند، صِرفاً یک حکم حکومتی در صدر اسلام در ایام حج و مسجدالحرام و مسجدالنبی بوده که این منع، شامل کفار حربی می شده است و می توان گفت که این حکم خاص بوده و قابلیت سرایت به عام را ندارد و با توجه به برخی آیات قرآن مبنی بر دعوت به صلح و زندگی مسالمت آمیز، عدم اجبار در دین، نیکی با برخی غیرمسلمانان غیر متجاوز و نظر به برخی قواعد فقهی و با عنایت و امید به این که ممکن است برخی از این گردشگران غیرمسلمان در هنگام بازید از این امکان مذهبی، به اسلام روی آورند، می توان حکم به جواز ورود غیرمسلمانان به این اماکن مذهبی را داد که فتاوای فقهای معاصر نیز مؤید همین است.The Jurisprudential Ruling on Non-Muslims Entering Muslim Religious Sites and Its Implications for Religious Tourism: Challenges and Solutions
Muslim holy sites, especially mosques, have long been major tourist attractions due to their architectural beauty, grandeur, and diversity. However, since some Muslim jurists and Islamic jurisprudence, in general, do not permit non-Muslims to enter these religious sites, a key question arises: Given that some non-Muslim tourists choose Muslim nations and their religious sites—such as pilgrimage sites and shrines—as their travel destinations, and considering the significant economic benefits of religious tourism, what measures should be taken to address the restriction on their entry while adhering to Sharia law? This study, using a library-based research method, examines and analyzes Islamic jurisprudence to provide answers and solutions to this issue. The findings suggest that early jurists' prohibition of non-Muslims entering religious sites was primarily a governmental ruling in early Islam, issued in specific contexts—such as during the Hajj pilgrimage and for entry into the Masjid al-Haram and Masjid al-Nabi—particularly concerning warring disbelievers. This ruling, therefore, was context-specific and should not be extended as a general prohibition. Considering Quranic verses that promote peace, non-compulsion in religion, and kindness toward non-hostile non-Muslims, along with certain jurisprudential principles, the study argues that non-Muslims may be permitted to enter religious sites under specific conditions. These conditions include not being from hostile factions, dressing appropriately, and showing due respect for the sanctity of the place. In conclusion, contemporary juristic rulings (fatwas) largely support this permissibility under such conditions.
تبلیغات
