آرشیو

آرشیو شماره‌ها:
۳۳

چکیده

ماهیت «من» از بحث های مهم در فلسفه ذهن است که می تواند در نظام فکری هر فیلسوفی نقشی کلیدی داشته باشد. از گذشته برهان این همانی شخصی به عنوان یک استدلال به سود دوگانه انگاری جوهری مطرح بوده است. در نقطه مقابل، فیزیکالیسم سعی دارد با ارائه معیاری مادی برای این همانی شخصی، از پذیرش یک حقیقت غیرمادی پرهیز کند. اما در فلسفه ذهن معاصر با مطرح شدن بعضی آزمایش های فکری، صورت جدیدی از این برهان شکل گرفته که چالش جدیدی برای فیزیکالیسم محسوب می شود. در این مقاله به واکاوی این استدلال جدید پرداخته می شود. نشان خواهیم داد که با آزمایش ذهنی شومیکر (جابه جایی بدن) نمی توان دوگانه انگاری جوهری را اثبات کرد؛ اما با آزمایش تقسیم مغز ویلیامز و آزمایش سوئین برن (جابه جایی نیمی از مغزهای دوقلوهای همسان) می توان به دوگانه انگاری جوهری استدلال کرد. در مقابل، راه حل های فیزیکالیستی مثل «اصلاح معیار این همانی» و «تصرف چندگانه» منجر به پیامدهای غیر قابل پذیرش می شوند.

A New Formulation of the Personal Identity Argument in Favor of Substance Dualism

The nature of the 'self' is a significant topic in the philosophy of mind and can play a pivotal role in any philosopher's intellectual framework. Historically, the Personal Identity Argument has been advanced as an argument in favor of Substance Dualism. In contrast, Physicalism attempts to avoid accepting an immaterial reality by proposing a material criterion for personal identity. However, in contemporary philosophy of mind, the introduction of certain thought experiments has given rise to a new form of this argument, which presents a fresh challenge to Physicalism. This article investigates this new line of reasoning. We will demonstrate that while Shoemaker's (Body Swap) thought experiment cannot substantiate Substance Dualism, Williams' Brain Division experiment and Swinburne's (Half-Brain Transplant in Identical Twins) experiment can be used to argue for it. Conversely, Physicalist solutions such as "revising the identity criterion" and "multiple possession" lead to unacceptable consequences.

تبلیغات