تحلیل تطبیقی نقش زیرساخت های آبی سنتی در توسعۀ مکان محور (موردپژوهی: قمش دزفول و مادی اصفهان) (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
آب، به عنوان اساسی ترین نیاز بشری و عنصر حیاتی زندگی، همواره نخستین دغدغه انسان در ایجاد سکونتگاه های دائم یا موقت بوده است. شبکه های آبرسانی نیز از نخستین زیرساخت های شهری محسوب می شوند که نقشی اساسی در انتقال حیات به محیط های انسانی ایفا کرده اند. زیرساخت های آبی سنتی در شهرهای تاریخی ایران، فراتر از نقش عملکردی در تأمین آب، در شکل دهی به ساختار فضایی، تقویت هویت مکانی و تسهیل تعاملات اجتماعی مؤثر بوده اند. با این حال، در جریان تحولات کالبدی معاصر و گسست از بسترهای بومی، نقش این نظام ها به حاشیه رفته است. این پژوهش با تمرکز بر بازشناسی ظرفیت های کالبدی، کارکردی و معنایی زیرساخت های آبی سنتی، به بررسی جایگاه این زیرساخت ها به عنوان عناصر هویت بخش در سازمان فضایی شهر پرداخته و از طریق تحلیل تطبیقی دو نمونه برجسته، قمش های دزفول و مادی های اصفهان، تلاش دارد اهمیت آن ها را تقویت توسعه مکان محور شهری تبیین نماید. رویکرد این نوشتار کیفی بوده، پژوهش از طریق تحلیل مضمون داده های میدانی و اسنادی، سه بُعد کالبدی، کارکردی و معنایی را بررسی کرده و یک مدل مفهومی برای تبیین پیوند میان زیرساخت های بومی و توسعه شهری ارائه می دهد. نمونه های مورد مطالعه شامل قمش های زیرزمینی دزفول و مادی های سطحی اصفهان است که در چهار مرحله شامل استخراج مؤلفه های نظری، تحلیل منابع تاریخی، مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ساکنان و متخصصان و مشاهدات میدانی مورد بررسی تطبیقی قرار گرفته اند. در این راستا، یافته ها نشان می دهد که علیرغم تفاوت های کالبدی ناشی از شرایط اقلیمی، هر دو نظام زیرساختی به عنوان ساختارهایی چندمنظوره در سازمان یابی فضا، تولید معنا و حافظه جمعی نقش آفرین بوده اند. پژوهش بر این نکته تأکید دارد که بازآفرینی خلاقانه این زیرساخت ها می تواند نه تنها در تاب آوری اقلیمی و مدیریت پایدار منابع آب مؤثر باشد، بلکه بستر مناسبی برای تقویت حس مکان، انسجام اجتماعی و توسعه پایدار شهری فراهم آورد.Comparative Analysis of the Role of Traditional Water Infrastructures in Place-Based Development (Case Study: Qomesh of Dezful and Madi of Isfahan)
Water, as the most fundamental human need and a vital element of life, has always been the primary concern in establishing permanent or temporary settlements. Water supply networks are among the earliest urban infrastructures, playing a crucial role in transferring life to human environments. Traditional water infrastructures in historical Iranian cities, beyond their functional role in providing water, have been influential in shaping spatial structure, strengthening place identity, and facilitating social interactions. However, amid contemporary physical transformations and disconnection from native foundations, the role of these systems has been marginalized.
This research, focusing on recognizing the physical, functional, and symbolic capacities of traditional water infrastructures, examines their position as identity-forming elements in the spatial organization of the city. Through a comparative analysis of two prominent examples, the underground Qomesh systems of Dezful and the surface Madi systems of Isfahan, it attempts to highlight their importance in reinforcing place-based urban development. The approach of this study is qualitative; through thematic analysis of field and documentary data, it investigates three dimensions-physical, functional, and symbolic-and proposes a conceptual model to explain the connection between native infrastructures and urban development.
The case studies include the underground Qomeshs of Dezful and the surface Madis of Isfahan, which have been comparatively analyzed in four stages: extracting theoretical components, analyzing historical sources, conducting semi-structured interviews with residents and experts, and field observations. Findings indicate that despite physical differences due to climatic conditions, both infrastructure systems have acted as multifunctional structures in spatial organization, meaning-making, and collective memory. The research emphasizes that the creative revitalization of these infrastructures can not only contribute to climate resilience and sustainable water resource management but also provide a suitable foundation for enhancing the sense of place, social cohesion, and sustainable urban development.
تبلیغات
