مقایسه اثربخشی فرزندپروری مبتنی بر شفقت و فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رشد پس از سانحه در مادران با کودک مبتلا به معلولیت جسمی- ذهنی
آرشیو
چکیده
مقدمه: مراقبت از یک کودک معلول می تواند با پیامدهای روانی و اجتماعی متعددی برای والدین همراه باشد. هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی فرزندپروری مبتنی بر شفقت و فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رشد پس از سانحه در مادران با کودک مبتلا به معلولیت جسمی- ذهنی انجام شد. روش: تحقیق حاضر یک طرح نیمه تجربی از نوع پیش آزمون-پس آزمون-پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مرکز آموزشی کودکان با نیازهای ویژه امام جواد شهر ساری در سال 1402-1401 بود که از بین آنها، 45 کودک انتخاب شدند و مادران آنها به طور تصادفی در گروه مداخله فرزند پروری مبتنی بر شفقت، فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد و یا گروه کنترل قرار گرفتند. شرکت کنندگان پرسشنامه رشد پس از سانحه را تکمیل کردند. داده ها با استفاده از آزمون واریانس با اندازه گیری های مکرر تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که اثر زمان (61/21=F)، اثر گروه (48/13=F) و اثر تعامل گروه زمان (82/7=F) در مورد رشد پس از سانحه در سطح 001/0 معنادار است. نتایج آزمون تعقیبی نشان داد، تفاوت نمرات رشد پس از سانحه در پس آزمون و پیگیری با پیش آزمون از نظر آماری معنادار هستند (001/0P<). نتیجه گیری: طبق نتایج حاصل از این مطالعه، رشد پس از سانحه در مادران با کودک مبتلا به معلولیت جسمی- ذهنی از طریق مداخله فرزند پروری مبتنی بر شفقت و فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد قابل اصلاح است. پیشنهاد می شود در مداخلات مربوط به کودکان دچار معلولیت از این رویکردهای فرزندپروری استفاده شود.Comparing the effectiveness of compassion-based parenting and parenting based on acceptance and commitment on post-traumatic growth in mothers of children with physical-mental disabilities
Introduction: Caring for a disabled child can have numerous psychological and social consequences for parents.
Aim: The present study aimed to compare the effectiveness of compassion-based parenting and parenting based on acceptance and commitment on post-traumatic growth in mothers of children with physical-mental disabilities.
Method: This study employed a quasi-experimental design with a pretest-posttest-follow-up structure and a control group. The study population consisted of students enrolled at the Imam Javad Educational Center for Children with Special Needs in Sari in 2022. From this population, 45 children were selected, and their mothers were randomly assigned to one of three groups: compassion-based parenting, acceptance and commitment-based parenting, or control. Participants completed the Post-Traumatic Growth Questionnaire, and data were analyzed using repeated-measures analysis of variance.
Results: The findings indicated that the effects of time (F = 21.61), group (F = 13.48), and the interaction between group and time (F = 7.82) on post-traumatic growth were statistically significant at the p < 0.001 level. Post hoc comparisons further revealed that post-traumatic growth scores at both the posttest and follow-up assessments were significantly higher than those at the pretest (p < 0.001).
Conclusion: The findings of this study suggest that post-traumatic growth in mothers of children with physical and mental disabilities can be enhanced through compassion-based parenting and acceptance and commitment-based parenting. These approaches may therefore be valuable components of intervention programs designed for families of children with disabilities.
تبلیغات
