تدوین و انطباق پروتکل رواندرمانی بین فردی بر اساس مولفه های پدیداری بیماران افسرده ایرانی
آرشیو
چکیده
مقدمه: افسردگی یکی از شایع ترین اختلالات روانی است که با نشانه های هیجانی، شناختی، انگیزشی و جسمی همراه بوده و روابط بین فردی را بشدت تحت تأثیر قرار می دهد. هدف: هدف پژوهش حاضر، تدوین و انطباق پروتکل روان درمانی بین فردی بر اساس مؤلفه های پدیداری بیماران افسرده ایرانی بود. روش: پژوهش حاضر با طرح آمیخته اکتشافی متوالی انجام شد. جامعه آماری شامل مستندات علمی منتشر شده در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳، بیماران مبتلا به افسردگی و متخصصان سلامت روان شهر تهران در سال ۱۴۰۲ بود. نمونه شامل ۲۵ مقاله، ۱۵ بیمار افسرده مراجعه کننده به کلینیک های روان درمانی و ۸ متخصص سلامت روان در بخش کیفی و ۲ بیمار افسرده در بخش کمی بود که همگی با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. برای ارزیابی از مصاحبه بالینی ساختاریافته، پرسشنامه افسردگی بک ویرایش دوم (۱۹۹۶) و پرسشنامه مشکلات بین فردی بارخام (۱۹۹۶) استفاده شد. در بخش کیفی، مستندات از طریق مرور نظام مند و متن مصاحبه ها از طریق تحلیل مضمون و بخش کمی با استفاده از شاخص های توصیفی و اندازه اثر d کوهن تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد پروتکل انطباق یافته بر اساس مؤلفه های پدیداری بیماران افسرده ایرانی، از روایی محتوایی و تجربی مطلوب برخوردار بود. ارزیابی های اولیه حاکی از کاهش معنادار در شدت علائم افسردگی و بهبود در کیفیت روابط بین فردی شرکت کنندگان بود. نتیجه گیری: یافته ها بیانگر اثربخشی اولیه پروتکل انطباق یافته در بهبود علائم افسردگی و مشکلات بین فردی بیماران افسرده ایرانی می باشد. انجام پژوهش های بیشتر با نمونه های بالینی گسترده تر، به منظور اعتبارسنجی و تعمیم پذیری بیشتر یافته ها، توصیه می شود.Development and Adaptation of an Interpersonal Psychotherapy Protocol Based on the Phenomenological Components of Iranian Depressed Patients
Introduction: Depression is one of the most prevalent psychiatric disorders, characterized by emotional, cognitive, motivational, and somatic symptoms, and it significantly impairs interpersonal relationships.
Aim: The present study aimed to develop and adapt an interpersonal psychotherapy protocol based on the phenomenological components of Iranian patients with depression.
Method: The present study was conducted using a sequential exploratory mixed-methods design. The study population comprised published scientific documents from 2015 to 2023, patients diagnosed with depression, and mental health professionals in Tehran in the year 2023. The sample included 25 scientific articles, 15 patients with depression who had referred to psychotherapy clinics, and 8 mental health professionals in the qualitative phase, as well as 2 patients with depression in the quantitative phase. All participants were selected using purposive sampling. For assessment purposes, the Structured Clinical Interview, the Beck Depression Inventory-II (1996), and the Barkham Interpersonal Problems Inventory (1996) were utilized. In the qualitative phase, the documents were analyzed through systematic review and the interview transcripts were examined using thematic analysis. In the quantitative phase, data were analyzed using descriptive statistics and Cohen’s d effect size.
Results: The results indicated that the adapted protocol, based on the phenomenological components of Iranian patients with depression, exhibited satisfactory content validity as well as empirical validity. Preliminary evaluations revealed a significant reduction in the severity of depressive symptoms and an improvement in the quality of participants’ interpersonal relationships.
Conclusion: The current results provide evidence for the preliminary efficacy of the adapted protocol in ameliorating depressive symptoms and interpersonal difficulties in Iranian patients with depression. Further research with larger clinical samples is recommended to enhance the validation and generalizability of the results.
تبلیغات
