حق اعتراض به تصمیم گیری های خودکار مبتنی بر هوش مصنوعی: جلوه ای از الزامات حقوق بشری عصر فناوری (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
استفاده از هوش مصنوعی در تصمیم گیری ها علیرغم مزایایی که دارد - سرعت، خلاقیت، کاهش تبعیض و سوگیری- نگرانی هایی را نیز در مورد دقت، انصاف و مسئولیت پذیری آن ایجاد می کند. اجازه دادن به افراد برای اعتراض به تصمیمات خودکاری که بر آن ها تأثیر می گذارد، ابزار مفیدی برای حفاظت از حقوق، آزادی ها و منافع مشروع آن هاست. این مقاله به روش توصیفی تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانه ای پس از تبیین حق اعتراض به تصمیم گیری خودکار و بازتاب این حق در عرصه بین المللی و ملی، به تبیین جایگاه این حق در نظام حقوقی ایران می پردازد. نتایج پژوهش نشان می دهد گرچه بسیاری از کشورها حق اعتراض به تصمیمات خودکار را به رسمیت شناخته اند، لیکن رویکردها در تبیین وضعیت حقوقی این حق - از استانداردمحوری تا قاعده گرایی و از چارچوب بندی رویه ای تا صورت بندی ماهوی- متغیر است. در نظام حقوقی ایران با فقد مقررات مؤید تصمیم گیری خودکار و بالتبع اعتراض پذیری آن ها مواجهیم؛ موضوعی که با گسترش کاربرد هوش مصنوعی در عرصه های عمومی و خصوصی مستلزم شناسایی است. لذا شناسایی صریح حق اعتراض به موجب قانون و لزوم وجود سازوکاری نظام مند در قوانین مربوطه که با گذر از فرایندهای صرفاً رویه ای به تبیین عناصر ماهوی این حق بپردازد، ضروری می باشد.The right to contest to automatic decisions-making based on artificial intelligence: a manifestation of human rights requirements in the age of technology
The use of artificial intelligence in decision-making, despite its advantages - speed, creativity, reduction of discrimination and bias - also raises concerns about its accuracy, fairness and responsibility. Allowing people to contest to automated decisions that affect them is a useful tool to protect their rights, freedoms and legitimate interests. This article explains the position of this right in Iran's legal system by descriptive analytical method and using library resources after explaining the right to contest to automatic decision-making and reflecting this right in the international and national arena. The results of the research show that although many countries have recognized the right to contest to automatic decisions, the approaches in explaining the legal status of this right - from standard-oriented to rule-based and from procedural framing to substantive formulation - is variable. In Iran's legal system, we are faced with the lack of provisions supporting automatic decision-making and, consequently, their contestability; an issue that requires identification with the expansion of the use of artificial intelligence in public and private spheres. Therefore, it is necessary to explicitly identify the right to protest by law and the need for a systematic mechanism in the relevant laws to explain the substantive elements of this right by going through purely procedural processes
تبلیغات
