حافظه، هویت و مقاومت: تحلیل گفتمان پاد آرمانشهری رمان هرگز رهایم مکن اثر کازو ایشیگورو
آرشیو
چکیده
این مقاله به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه هرگز رهایم مکن (2005) نوشته کازوئو ایشی گورو را می توان در ادبیات پادآرمان شهر انتقادی دسته بندی کرد. این مطالعه از ویژگی های اصطلاح ادبی پادآرمان شهر انتقادی استفاده می کند که برای اولین بار توسط لیمن تاور سارجنت (1994) معرفی شده است. متون علمی تخیلی اغلب از سبک های نوشتاری آرمان شهری و پادآرمان شهری استفاده می کنند تا اهداف خاصی را دنبال کنند، مانند اشاره به مسائل مشکل زای دنیای کنونی با رویکردی بسیار متفاوت. به سادگی می توان این اصطلاحات، یعنی آرمان شهر و پادآرمان شهر را اینگونه تعریف کرد: آرمان شهر یک شکل ادبی است که یک جامعه ی خیالی ایده آلیستی غیر واقعی را می سازد (غیر واقعی است چون برخی از آن ایده ها دست نیافتنی هستند) و برخلاف تصور رایج، با در نظر گرفتن پادآرمان شهر به عنوان نقطه مقابل آرمان شهر، پادآرمان شهر یک دنیای خیالی غیر واقعی بسیار ناخوشایند است که در آن به طرز محسوسی بدتر از دنیایی است که خوانندگان (خوانندگانِ اثر) در آن زندگی می کنند. در هر دو مورد، افرادی هستند که مخالف اتفاقات غالبِ در آن محیط هستند، یا بهتر است بگوییم، از این که آن ها را کاملاً آرمان شهر یا پادآرمان شهر بنامیم، جلوگیری می کنند. در چنین محیط هایی، اصطلاحاتِ آرمان شهر یا پادآرمان شهر، اهداف ما را برآورده نمی کنند، بلکه آرمان شهر انتقادی و پادآرمان شهر انتقادی آن ها را برآورده می کنند. متقابلاً، همانطور که بوکر (1994) استدلال می کند، آشنایی زدایی یکی دیگر از تکنیک های اصلی داستان های پادآرمان شهری است. آشنایی زدایی، که یک مفهوم فرمالیستی روسی است،Memory, Identity, and Resistance: Ishiguro’s Never Let Me Go as Critical Dystopia
This paper examines Kazuo Ishiguro’s Never Let Me Go (2005) as an exemplar of critical dystopian literature. By employing the concept of critical dystopia, first introduced by Lyman Tower Sargent (1994), the study situates the novel within the broader context of science fiction’s utopian and dystopian traditions. While utopia traditionally envisions an idealistic, unattainable society, and dystopia portrays a markedly worse world than the reader's reality, critical dystopia exists in the liminal space between these extremes. It critiques dominant socio-political systems while maintaining an element of hope or resistance within its narrative framework. In addition, the paper explores the role of defamiliarization, a technique rooted in Russian Formalism and discussed by Booker (1994) as fundamental to dystopian fiction. Defamiliarization involves rendering the familiar strange, encouraging readers to question assumptions and view societal norms from a fresh perspective. By applying these theoretical frameworks, this study argues that Ishiguro employs the conventions of critical dystopia and defamiliarization to craft a narrative that critiques ethical issues surrounding identity, autonomy, and the commodification of human life. Ultimately, this paper demonstrates how Never Let Me Go not only aligns with but also expands the boundaries of the critical dystopian genre.
تبلیغات
