نقد اونتیکی–اونتولوژیکی هایدگر بر اونتولوژی دکارت (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
دکارت، در تلاش برای اثبات ریشه تردیدناپذیر معرفت و رسیدن به یقین در مابعدالطبیعه و شاخه های معرفت بشری، وجود را به دو بخشِ شیء اندیشنده (من اندیشنده) و ابژه اندیشه (جهان خارج) تقسیم می کند و مبنای تردیدناپذیر معرفت را در شیء اندیشنده جست وجو می نماید و، براساسِ آن، جسم یا جهان خارج، خدا و سایر علوم را اثبات می کند. هایدگر این فکر ریشه ای در فلسفه دکارت را مورد نقادی قرار می دهد و آن را به معنایِ تفکیک سوژه و ابژه می داند، امری که به بحران هایی در فهم حقیقت وجود، واقعیت و تجربه انسانی منجر شده است. این نوشتار از دیدگاه اونتیکی-اونتولوژیکی و به روش تحلیلی به نقدهای هایدگر درموردِ دکارت می پردازد. هایدگر، با معرفی مفهوم دازاین (وجود انسانی در جهان)، به جایِ تفکیک سوژه و ابژه، بر ضرورت پیوستگی انسان با جهان تأکید می کند و تفکیکِ دکارتی سوژه و ابژه را رد می کند. وی معتقد است که تنها ازاین طریق می توان به حقیقت وجود دست یافت. در این مقاله، با استفاده از تحلیل پدیدارشناختی هایدگر و امعان نظر در کتاب هستی و زمانِ هایدگر، پنج نقد عمده اونتیکی-اونتولوژیکی وی بر فلسفه دکارت را از دیگر نقدهای وی تفکیک کرده و به بررسی آن پرداخته ایم. این نقدها به عنوانِ پیش نیازی برای بازاندیشی در متافیزیک مدرن و راهی برای فهم عمیق تر از وجود و هستی محسوب می شود.Heidegger’s Ontical-Ontologicol Criticism on Descartes’ Ontology
The depth and spread of Descartes’ philosophical thoughts, he man transferred from the Renaissance to the modern period to the Modern ages, made it possible for the contemporary and later philosophers to interpret, analyze and criticize them. Descartes called his knowledge tree, the undoubted foundation as “I” or “thinking thing” (Res Cogitans); then, based on that, he proved the body or the outer world, God and other sciences. Heidegger considered such a thing by Descartes as meaning the separation of subject and object, something he did not believe in himself. By introducing the interrogator nature of the human being, which he calls Dasein or “being-in-the-world” or “existence-there” nature of humans, he rejected the subjectivity and objectivity separation, and criticized the foundation of Descartes’ philosophical thoughts. He considered Descartes’ ontology as the continuance of the ontology in the Middle Ages and criticized it. Through consideration of Heidegger’s well-known book, “Existence and Time”, the present paper distinguishes his five main Onticol-Ontological criticisms on Descartes’ philosophy and investigates them.
تبلیغات
