صفورا پناهی

مسئله ی هنجارمندی منطق از مباحث بنیادین در فلسفه ی منطق است که به بررسی نسبت میان منطق و هنجارهای معرفتی می پردازد. این نظریه می کوشد نقش منطق را فراتر از سنجش اعتبار استدلال های منطقی، به مثابه راهنمایی برای تفکر صحیح و تنظیم باورها معرفی کند. این دیدگاه، با تأکید بر کارکرد هنجاری منطق در استدلال های زندگی روزمره، موردحمایت فیلسوفانی چون فرگه و جان مک فارلین است. در مقابل، گیلبرت هارمن با تکیه بر نقد کاربست پذیری منطق در زندگی روزمره، هنجارمندی منطق را به چالش می کشد. مک فارلین در پاسخ، اصول پل را پیشنهاد می کند تا پیوندی میان واقعیت های منطقی و هنجارهای استدلال روزمره برقرار سازد. این مقاله، ضمن تمرکز بر آرای او، این ایده ی اصلی را دنبال می کند: تحلیلی جدید از دلایل وی در پذیرش دو اصل خاص از اصول پل و رد دیگر گزینه ها؛ و ارائه ی استدلالی نو برای پارادوکس مقدمه . درنهایت، باوجود همدلی کلی با مک فارلین، تبیینی بدیل از انتخاب های نظری وی ارائه می کنیم.