سمیه چهره آرا ضیابری

ابوالبرکات بغدادی ازجمله اندیشمندانی است که در بسیاری از مساﺋل، با فلاسفه مخالفت کرده و مساﺋلی را مطرح نموده است که می توان آن را نوعی نوآوری به شمار آورد. ابوالبرکات قولی نو در مورد «مفهوم زمان» بیان می کند که در این مقاله، پس از پیشینه تاریخی، این مفهوم بیان گردیده است. ابوالبرکات در ابتدای کتاب خود، بر کسانی که «زمان» را مقدار حرکت دانسته اند، خرده گرفته است. ازنظر او «زمان» همان گونه که مقدار حرکت است، مقدار سکون نیز به شمار می آید. بنابراین وی «زمان» را مقدار وجود می داند و معتقد است که «معقول زمان» در مقام تصور، قرین معقول وجود است. ازنظر وی، «زمان» دچار دگرگونی نمی شود؛ زیرا تغییر و دگرگونی از موجوداتی است که در «زمان» واقع می شوند. همچنین در ادامه، تأثر او در مفهوم زمان از آیین های باستانی و همچنین چگونگی تطبیق نظریه وی با نظر هایدگر مطرح شده است.