نجمه کرمی رباطی

خانواده به عنوان بنیادی ترین نهاد اجتماعی، نقشی محوری در پرورش نسل ها و انتقال ارزش ها دارد. در این میان، فرزندآوری به عنوان یکی از ارکان اساسی زندگی خانوادگی، می تواند عامل مهمی در استحکام روابط و پایداری زندگی مشترک باشد. پرسش اصلی این پژوهش آن است که جایگاه و تأثیر فرزندآوری از منظر آیات و روایات در تقویت پیوندهای خانوادگی چگونه تبیین می شود. فرضیه پژوهش بر این مبناست که داشتن فرزند از جنبه های گوناگون می تواند موجب پایداری و انسجام بیشتر میان اعضای خانواده شود. هدف، بررسی ابعاد عاطفی، روانی، اجتماعی، اقتصادی و معنوی فرزندآوری بر اساس منابع قرآنی و روایی است. پژوهش به روش کتابخانه ای و با استفاده از متون دینی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد فرزندآوری با افزایش مهر و محبت میان والدین، تقویت اقتدار و احساس مسئولیت آنان، ایجاد هدف مشترک، تقویت نشاط و شادکامی در خانه، و تداوم نسل، نقش مؤثری در انسجام خانواده دارد. در نتیجه، از دیدگاه اسلام، فرزندآوری نه صرفاً یک پدیده طبیعی، بلکه امری اخلاقی و دینی است که به استواری و پویایی نهاد خانواده یاری می رساند.