فائزه السادات قریشی نسب

  در منابع روایی شیعه، روایتی وجود دارد که بر آب بستن بر دشمن، سوزاندن شهرها و نیز جواز کشتار زنان، کودکان، پیران و اسیران مسلمان در جنگ دلالت دارد. این روایت از حفص بن غیاث به نقل از امام صادق t است. اولین بار محمد بن یعقوب کلینی در الکافی روایت فوق را ذکر کرده و پس از وی در قرن چهارم، محمد بن حسن طوسی در کتاب التهذیب الأحکام در ذیل عنوان باب «کیفیه قتال المشرکین و من خالف الإسلام » با اندکی تفاوت در سند، آن را ذکر کرده است . پژوهش حاضر به روش توصیفی تحلیلی سامان یافته و درصدد است با مقایسه با آیات قرآن کریم، گزارش های تاریخی و قواعد فقهی، حدیث مذکور را مورد ارزیابی سندی و محتوایی قرار دهد. درنتیجه مشخص گردید که روایت مذکور مخالف آیات قرآن، احادیث دیگر و قواعد فقهی است و نمی تواند مورد پذیرش قرار گیرد.