وحید جمشیدی

این پژوهش با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و از گذرگاه تطبیق و با نگاهی کل نگر، جایگاه عهدین را در فهم روایات واکاوی کرده و بدین رهیافت رسیده است که این کتاب ها سراسر آمیخته با تحریف نیستند و با دو مبنایِ «اشتراکات بین الادیانی» و «اعتبار پاره ای از گزاره ها»، می توانند در فهم روایاتِ متحدالموضوع مورد استناد قرار گیرند. گزاره های عهدینی که نسبت به گزاره های اسلامی در سه دسته «گزاره های موافق»، «گزاره های مخالف» و «گزاره های خاموش» جای می گیرند، از بُعد کیفی، نباید عملکردی مستقل و منفک از سایر معیارها در فهم روایات داشته باشند و از بُعد کمّی نیز باید دارای شمولیتی کامل و موضوع محور باشند؛ به گونه ای که هیچ داده ای فروگذار نشود. شایان بیان است که هر سه گزاره «موافق»، «خاموش» و «مخالف» - به ترتیب اولویت - می توانند به عنوان یک قرینه در فهم مبهماتِ روایات، بسط مجملات، فهم تعقیدات و ... رهگشا باشند، به شرطی که در چارچوبِ کمّی و کیفی خود به کار گرفته شوند.