نفیسه بهلکه غراوی

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری گروهی بر کاهش آشفتگی هیجانی و احساس تنهایی در دانشجویان دارای علائم اختلال اضطراب فراگیر انجام شد. مواد و روش ها: طرح پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون–پس آزمون–پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دارای علائم اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تهران در سال 1405 بود. از طریق نمونه گیری در دسترس و بر اساس تحلیل توان، 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گواه (15 نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس دشواری در تنظیم هیجان گراتز و همکاران و احساس تنهایی راسل و همکاران بود. گروه آزمایش طی 8 جلسه 90 دقیقه ای درمان شناختی رفتاری گروهی بر اساس پروتکل بک آموزش دیدند و گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. داده ها در سه مرحله گردآوری و با استفاده از تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر مختلط (Mixed ANOVA) در نرم افزار SPSS-26 تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد بین گروه ها در متغیرهای آشفتگی هیجانی و احساس تنهایی تفاوت معناداری وجود دارد (01/0>P). اثر تعاملی زمان و گروه نیز معنادار بود که بیانگر تغییرات متفاوت دو گروه در طول زمان است. اندازه اثر چندمتغیره بر اساس آزمون پیلایی 62/0 گزارش شد که نشان دهنده تأثیر بالای مداخله است. آزمون های تعقیبی بنفرونی نشان داد در گروه درمانی بین پیش آزمون با پس آزمون و نیز پیش آزمون با پیگیری تفاوت معنادار وجود دارد (01/0>P)، در حالی که بین پس آزمون و پیگیری تفاوت معناداری مشاهده نشد که بیانگر پایداری اثر درمان در دوره سه ماهه پیگیری است. در گروه گواه در هیچ یک از مراحل تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجه گیری: درمان شناختی رفتاری گروهی با تمرکز بر شناسایی و اصلاح افکار ناکارآمد، آموزش مهارت های تنظیم هیجان و مواجهه تدریجی با نگرانی ها، توانست به طور معناداری آشفتگی هیجانی و احساس تنهایی دانشجویان دارای علائم اضطراب فراگیر را کاهش دهد. پایداری نتایج در مرحله پیگیری نشان می دهد این رویکرد می تواند به عنوان مداخله ای مؤثر و قابل اجرا در مراکز مشاوره دانشگاهی برای ارتقای سلامت هیجانی و اجتماعی دانشجویان مورد استفاده قرار گیرد.