اردشیر عسگری گندمانی

ایران و عراق دو کشوری که هر دو با اکثریت شیعه ، در کنار یکدیگر واقع شده و طی قرن ها صرف نظر از اقتصاد و نژاد و سیاست ، به لحاظ مذهبی با یکدیگر تعامل داشته اند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، شیعیان در سراسر جهان ، خصوصا در این دو کشور به این نظر نزدیک شدند که با وحدت می توانند در جوامع خود مؤثر بوده و حقوق خود را بازیابند. در این ارتباط اقدامات گسترده ای انجام شده ولی با موانعی نیز روبرو شده اند. تعامل نخبگان و مراجع دینی طی دو دهه اخیر، سبب تقویت احساسی از هویت مشترک جهانی شیعه شده است، هویتی که از مرزهای ملی فراتر می رود.این هویت مبتنی بر آموزه های عاشورا، انتظار، عدالت خواهی و مقاومت است.در نتیجه، همگرایی ایران و عراق صرفاً سیاسی نیست، بلکه فرهنگی، اجتماعی و الهیاتی نیز شده است..نتایج ویافته های این پژوهش نشان می دهد مذهب شیعه همواره در کشورهای دیگر به غیر از ایران حتی در کشورهای که اکثریت جمعیت با شیعیان است، همواره در مظلومیت به سر برده و می برد، از سوی دیگر، با توجه به پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) توجه و محدود کردن گروه های شیعی به خصوص شیعیان اثنی عشری شکل دیگری به خود گرفته است. واقعیت آنست که شیعیان در شمال آفریقا و دیگر قاره ها به غیر از خاورمیانه جمعیت قابل توجهی ندارند و از آن جا که بیشتر کشورهای منطقه سنی مذهب هستند و تحت اوامر آمریکا با جمهوری اسلامی ایران دشمنی دارند، بنابر این این دشمنی به طور خود بخودی به شیعیان منتقل شده و آن ها را از هرجهت تحت فشار و سرکوب قرار می دهد.