جواد نوریان

تاسیس سلسله صفوی توسط شاه اسماعیل در سال 907ق نقطه عطفی در تاریخ ایران محسوب می گردد.زیرا از یک طرف پس از حمله اعراب، نخستین حکومت ایرانی بود که توانست بار دیگر بر کل سرزمین ایران ،به صورت یکپارچه حکمرانی کند و از طرف دیگر شاه اسماعیل، مذهب تشیع اثنی عشری را به عنوان مذهب رسمی کشور اعلام و تثبیت نمود.در مقاله حاضر سعی شده با روش توصیفی تحلیلی و با تکیه بر پژوهش کتابخانه ای ،به این دو سوال مهم پاسخ داده شود که آیا شاه اسماعیل صفوی بنا بر مصلحت سیاسی ومنافع شخصی،تشیع را به عنوان مذهب رسمی کشور اعلام کرده و یا اینکه این مهم ،ناشی از اعتقادات قلبی وایمانی اوبوده است؟وثانیا مهم ترین اقدام وی در راستای تحقق این هدف چه بوده است؟نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد که تشیع، هر چند درمقاطع مختلفی ،به پیشبرد اهداف سیاسی وی کمک فراوانی کرده است،اما با وجود این ،سهم بزرگی از انتخاب تشیع به عنوان مذهب رسمی کشور، ناشی از اعتقادات قلبی وی و قزلباشان پیرامون او بوده است،به طوری که در راستای تحقق آن ،در ابتدا و در پاره ای موارد به خشونت وزورنیز متوسل شده وسپس علمای شیعی جبل عاملی را برای ترویج و تثبیت آن به کار گرفته است .