پارسا عزیزی

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش پذیرش خویشتن بر احساس خودارزشمندی و کمال گرایی در دانش آموزان دختر تیزهوش انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر تیزهوش شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش طی ۲۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای آموزش پذیرش خویشتن را دریافت کرد، در حالی که گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه احساس خودارزشمندی کروکر و همکاران (۲۰۰۳) و پرسشنامه کمال گرایی چندبعدی فلت و هویت (۱۹۹۱) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کواریانس آمیخته مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که آموزش پذیرش خویشتن به طور معناداری موجب افزایش مؤلفه های مختلف احساس خودارزشمندی شامل حمایت خانواده، شایستگی علمی، ظاهر جسمانی، عشق معنوی و تأیید اجتماعی در گروه آزمایش نسبت به گروه گواه شد. همچنین این مداخله منجر به کاهش معنادار کمال گرایی خودمدار گردید، در حالی که تأثیر معناداری بر کمال گرایی دیگرمدار و جامعه مدار مشاهده نشد. نتایج پیگیری نیز پایداری اثرات مداخله را تأیید کرد. در مجموع، یافته ها نشان می دهد آموزش پذیرش خویشتن می تواند به عنوان یک مداخله روان شناختی مؤثر در ارتقای خودارزشمندی و کاهش ابعاد ناسازگار کمال گرایی در دانش آموزان تیزهوش مورد استفاده قرار گیرد. این نتایج اهمیت توجه به مداخلات مبتنی بر خودپذیری را در بهبود سلامت روان و سازگاری این گروه از دانش آموزان برجسته می سازد.