مستانه رجبیان تابش

چاقی سارکوپنیک به عنوان یک چالش نوظهور سلامت، نیازمند مداخلات ترکیبی از جمله جراحی و تمرینات ورزشی هدفمند برای بهبود شاخص های عملکردی و کیفیت زندگی است. این مطالعه به بررسی اثر تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) و تمرینات تداومی با شدت متوسط (MICT) به همراه قدرتی بر شاخص های کیفیت زندگی و ظرفیت عملکردی در زنان دارای چاقی سارکوپنیک پس از جراحی باریاتریک می پردازد. در این مطالعه 80 زن مبتلا به چاقی سارکوپنیک پس از جراحی باریاتریک با میانگین (سن 56/10±67/41 سال و نمایه توده بدنی 8/4±66/43 کیلوگرم بر مترمربع) که واجد معیارهای ورود بودند، به صورت هدفمند انتخاب و به دو گروه تمرینی HIIT و MICT تقسیم شدند. هر گروه بر اساس نوع جراحی به دو زیرگروه اسلیو و بای پس (20= n در هر زیرگروه) تفکیک شد. مداخله هشت هفته ای شامل تمرینات HIIT (چهار وهله ی چهار دقیقه ای با شدت 90–85٪ ضربان قلب ذخیره) و تمرینات MICT (سه جلسه در هفته، ۴۰ دقیقه با شدت 75–65٪ ضربان قلب ذخیره) بود. در هر دو گروه، تمرینات قدرتی تکمیلی با کش های الاستیک متناسب با یک تکرار بیشینه شرکت کنندگان اجرا شد. ارزیابی های پیش و پس از مداخله شامل کیفیت زندگی (پرسشنامه SF-36)، سطح فعالیت بدنی اولیه (GPAQ)، ترکیب بدنی، آمادگی هوازی (6MWT)، قدرت عضلانی (آزمون نشستن و برخاستن و دینامومتر دستی) و تعادل (TUG) بود. داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری 05/0 α ≤ تحلیل شدند. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد تفاوت معناداری درکیفیت زندگی (به جز سلامت عمومی) در چهار گروه وجود داشت (003/0>p)، به طوری که گروه MICTاسلیو عملکرد بهتری نسبت به سایر گروه ها داشت. در شاخص های عملکردی، تفاوت معناداری در توده چربی (15/0= ŋ ،007/0=p)، نمایه توده بدنی (36/0= ŋ ،001/0>p)، آمادگی هوازی (30/0= ŋ ،001/0>p)، قدرت اندام تحتانی (14/0= ŋ ،009/0=p) و تعادل (27/0= ŋ ،001/0>p) مشاهده شد. گروه MICT بای پس در آمادگی هوازی و قدرت اندام تحتانی ضعیف تر، اما در تعادل نسبت به برخی گروه ها بهتر عمل کرد. نتایج این پژوهش نشان داد که تمرینات ورزشی پس از جراحی باریاتریک با توجه به نوع تمرین و جراحی، به طور معناداری موجب بهبود کیفیت زندگی، ترکیب بدنی، تعادل و ظرفیت عملکردی در زنان دارای چاقی سارکوپنیک می شود.