نسرین کریمی عبدالرضایی

هدف این پژوهش تعیین ابعاد، مولفه ها و شاخص های توانمندسازی سالمندیاران و اولویت بندی آن ها بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ روش از نوع پژوهش های آمیخته بود. در این پژوهش با بهره گیری از روش سنتز پژوهی، به بررسی سیستماتیک پژوهش های مرتبط پرداخته و از تحلیل کیفی برای شناسایی ابعاد و مولفه های اصلی توانمندسازی سالمندیاران استفاده شده است. نتایج شناسایی ابعاد، پنج بُعد کلیدی در بخش آموزش را مشخص کرد: مهارت های عملی، مهارت های ارتباطی، پشتیبانی روانی و عاطفی، مدیریت و رهبری، و استفاده از فناوری. همچنین در بخش توانمندسازی نیز هفت بعد آموزش و مهارت آموزی، خدمات بهداشتی و درمانی، حمایت اجتماعی و روانی، محیط زندگی و دسترسی ها، پشتیبانی مالی و اقتصادی، آگاهی و آموزش خانواده ها و فرهنگ سازی و آگاهی رسانی شناسایی شدند. در ادامه، با استفاده از تکنیک های دلفی فازی چانگ، اولویت بندی ابعاد و مولفه های شناسایی شده صورت گرفت. توانمندسازی سالمندیاران نیازمند بهبودهای اساسی به ویژه در زمینه های آموزش عملی و پشتیبانی روانی و عاطفی است؛ در حالی که استفاده از فناوری با توجه به پیچیدگی ها و محدودیت های اجرای عملی در رتبه پایین تری قرار گرفت. مدل توانمندسازی با ترکیب یافته های پژوهش و بازخوردهای متخصصان طراحی شد و با ارائه یک مدل جامع، به تبیین عوامل مؤثر در توانمندسازی سالمندیاران پرداخته و پیشنهادات کاربردی برای بهبود کیفیت آموزش و توسعه مهارت های سالمندیاران ارائه گردید.