سیده فاطمه صغری موسوی اطهر

استیلاء یا قهر و غلبه، یکی از عواملی است که اهل سنت آن را منشأ استقرار حکومت و تصدی منصب امامت می دانند. این روش باعث پیدایش انحرافات بزرگی در حاکمیت الهی و ترویج حکومت غاصبانه و ایجاد روحیه ظلم پذیری در جوامع اسلامی شده است. پژوهش حاضر با رویکرد تطبیقی و روش توصیفی-تحلیلی تدوین شده است. یافته های این پژوهش بیانگر آن است که نظریه استیلا با شروط لازم و معتبری همچون علم و عدالت که عالمان اهل سنت، باتوجه به اهداف و فلسفه وجودی امام و با اتکا بر آموزه های قرآنی ، سنت نبوی صلی الله علیه و آله و سلم و قیاس برای خلیفه درنظر گرفته اند، هم خوانی ندارد. درنتیجه باتوجه به عدم امکان جمع بین نظریه استیلا و شروط لازم در امام، شیوه تغلب را نمی توان پذیرفت.