پوریا بهمنی

زمینه و هدف: کارورزی در ایران و جهان، به عنوان بخشی پویا و ارزشمند از آموزش معلمان و تجربه ای ماندگار در تربیت حرفه ای آنان شناخته می شود. هدف پژوهش حاضر، تحلیل تجارب زیسته ی فارغ التحصیلان دانشگاه فرهنگیان از چالش های دروس کارورزی بود. به اقتضای هدف و سؤالات، از رویکرد کیفی و روش پژوهش پدیدارشناسی توصیفی بهره برده شد. میدان پژوهش شامل فارغ التحصیلان دانشگاه فرهنگیان استان کردستان در بازه ی سال های تحصیلی 1398 تا 1400 با سابقه ی کار در مدارس بود که با روش نمونه گیری در دسترس، 14 نفر از معلمان (2 زن و 12 مرد) انتخاب شدند. ابزار جمع آوری اطلاعات، مصاحبه ی نیمه ساختاریافته بود که با معیار اشباع یافتگی پاسخ ها، مصاحبه صورت گرفت و کمک کدگذاری باز و سپس محوری مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها در دو تم حاصل شد. تم نخست: شناسایی چالش ها و تم دوم: ارائه ی راهکارهایی برای برون رفت از این چالش ها. باتوجه به یافته های پژوهش، کمبودهایی در واحدهای درسی کارورزی وجود دارد: عدم مشارکت معلم راهنما با دانشجو-معلم در مباحث کلاسی و رابطه ی استاد - شاگردی با دانشجو-معلم، ناکارآمدی آموزه های واحدهای تئوری درس کارورزی، وجود خلأ دررابطه با آموزش چگونگی مدیریت کلاس های مجازی، نگاه آرمان گرایانه و هدف گذاری های شخصی در مؤلفه محتوا، عدم آشنایی بعضی از مدرسین کارورزی با شیوه پژوهش های کیفی، و در نهایت، عدم هماهنگی لازم در شیوه ارزشیابی از جمله این موارد بوده است. پژوهش حاضر پیشنهاد می کند تعامل میان آموزش وپرورش و دانشگاه فرهنگیان برای بهبود اجرای درس کارورزی تقویت شود، راهنمایان آموزشی در هماهنگی سرفصل ها مشارکت فعال تری داشته باشند، و پژوهش های آینده به بررسی چالش های اقتصادی و فرهنگی کارورزی بپردازند