سید داوود حسینی تالاری

مقدمه: گزارشات اندکی در ارتباط با استفاده از دونپزیل در درمان افسردگی در غیاب اختلالات شناختی هم وجود دارد. بنابراین هدف از این مطالعه بررسی تأثیر دونپزیل در درمان علایم افسردگی و اختلال حافظه در بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی بود. مواد و روش ها: در این مطالعه 40 بیمار مبتلا به اختلال افسردگی اساسی به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. برای گروه اول سرترالین + پلاسبو و برای گروه دوم سرترالین + دونپزیل به مدت سه ماه تجویز شد. بعد از گذشت سه ماه از درمان ترکیبی، سرترالین با همان دوز قبلی ادامه پیدا کرد ولی تجویز پلاسبو و دونپزیل متوقف گردید. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه افسردگی همیلتون و آزمون حافظه وکسلر، قبل از درمان و طی درمان ترکیبی و پس از درمان استفاده شد. نتایج: در آنالیز اندازه گیری تکرار شونده در دو گروه مداخله، کاهش نمره افسردگی در طی درمان تا ماه سوم تفاوت معنی داری در دو گروه مداخله نداشت. تنها در ماه ششم بعد از شروع درمان (سه ماه بعد از قطع دونپزیل و پلاسبو) نمره افسردگی در گروه دریافت کننده سرترالین و پلاسبو نسبت به ماه سوم افزایش داشته که موجب اختلاف معنی دار در کاهش نمره افسردگی در دو گروه مداخله شده است. در هر دو گروه آزمون به ترتیب سرترالین+پلاسبو و سرترالین+دونپزیل، نمره آزمون حافظه بعد از 3 ماه از شروع درمان افزایش معنی داری داشت. اما در ماه ششم (3 ماه بعد از قطع دونپزیل و پلاسبو) نمره آزمون حافظه در گروه دریافت کننده پلاسبو نسبت به شروع درمان تفاوت معنی داری نداشت؛ در حالی که در گروه دریافت کننده دونپزیل نسبت به قبل از درمان افزایش معنی دار داشت. نتیجه گیری: به طور کلی می توان بیان نمود که بهبودی افسردگی و حافظه با مصرف دونپزیل به همراه داروی ضد افسردگی پایدارتر بود.