الهه ساکیان

هدف پژوهش حاضر بررسی باورهای مربیان دوره پیش دبستانی نسبت به بازی و ارتباط آن با عملکرد کلاسی آنها، بود. رویکرد پژوهش کیفی از نوع مطالعه ی موردی چندگانه بود که در آن هشت مربی پیش دبستانی، به روش نمونه گیری هدفمند، از نوع موارد مطلوب، انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از روش مصاحبه ساختارمند با مربیان، مشاهدات کلاسی، بررسی اسناد و مصاحبه پیگیری استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که اکثر مربیان برای بازی ارزش قائل بودند و از این باور که میان بازی و یادگیری ارتباط وجود دارد حمایت می کردند اما مفهومی که مربیان از بازی داشتند با یکدیگر همسانی نداشت. همچنین، تجربه ی بازی با کودکان و تعامل با همکاران، تحصیلات دانشگاهی، تجربیات دوران کودکی، تاثیر رفتار والدین در کودکی، بازی با همسالان و کودکان محله در فضای باز، تجربه ی بازی با خواهر و برادر در دوران کودکی، مراقبت و پرستاری از خواهر و برادر کوچک تر، مطالعه کتاب ها و مقالات مرتبط با بازی و در نهایت گذراندن دوره های آموزشی، از عوامل تاثیرگذار در شکل گیری باورهای مربیان در رابطه با بازی بودند. اکثر مربیان ارتباط زیادی میان باورهای خود در رابطه با بازی و عملکرد کلاسیشان قائل بودند، ولی مشاهدات صورت گرفته نشان داد که زمانی که برای انجام فعالیت های آزاد یا همان بازی در مصاحبه و برنامه درسی شان در نظر گرفته بودند کمتر و استفاده از روش های سنتی برای آموزش مفاهیم آکادمیک بیشتر از چیزی بود که در کلاس ها مشاهده شد. به علاوه، براساس نتایج این پژوهش، ارتباط بین باورهای مربیان و عملکردهای کلاسی آنها چندان قوی نبود.